Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film biograficzny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą film biograficzny. Pokaż wszystkie posty

2013-06-27

Gia (1998)

Tytuł oryg.: taki sam
Reżyseria: Michael Cristofer
Scenariusz: Michael Cristofer, Jay McInerney
Zdjęcia: Rodrigo García
Rok produkcji: 1998
Produkcja: USA
Gatunek: biograficzny, dramat
Czas trwania: 120 minut
Obsada: Angelina Jolie (Gia); Elizabeth Mitchell (Linda), Edmund Genest (Francesco)
Wiele osób słyszało o tej słynnej całkowicie odbiegającej od kanonów modelek wówczas spotykanych, buńczucznej i pełniej nieodpartego uroku kobiecie, która zrewolucjonizowała branżę modelingu jako takiego. Ja poznałam ją i jej historie dopiero teraz.

Siedemnastoletnia Gia mieszka w Filadelfii, wiedzie dosyć ekscentryczne życie (jak na lata '80 XX wieku), ubiera się jak motocyklistka, nosi kolorowe włosy, nie stroni od papierosów... Wydawałoby się, że nic ją w życiu nigdy nie zaskoczy - tymczasem życie podarowało jej szansę, została wypatrzona przez fotografa na ulicy, zaproszona na zdjęcia... Od tamtej pory wszystko potoczyło się szybko, być może za szybko...


Gia boryka się z wieloma problemami: narkotyki, niezrównoważenie psychiczne spowodowane przeciążeniem i nieszczęśliwym dzieciństwem. W filmie została pokazana jako ofiara sławy, ofiara ludzi, którzy powinni być dla niej oparciem a nie byli nim wcale, ofiara złych wyborów... Gia, jako nastolatka została obarczona nagle zbyt dużą odpowiedzialnością, zbyt dużym obciążeniem psychicznym... nie znalazła prawie nikogo, kto byłby z nią i do kogo mogłaby zwrócić się o pomoc...

Film mógłby stać się mistrzostwem kina: gra aktorska rewelacyjna (nie tylko Jolie, która idealnie wpasowała się w rolę Gii), rewelacyjnie skomponowany scenariusz, który fabularnie w ogóle nie nudzi... Strasznie nie pasowała mi otoczka, w którą obleczony został film. Niby dokument, a jednak wyglądało to wszystko, poprzez muzykę i zdjęcia, jakbym miała przed oczami, na monitorze laptopa bajkę. Mdła muzyka, która całkowicie psuła klimat i odbiór filmu. Pierwszy raz w życiu spotykam się z muzyką, która przeszkadza w odbiorze.

Przez te drobne mankamenty film przestał mnie ciekawić po godzinie, muzyka zaczęła drażnić - nie wiem właściwie jaką rolę miała odgrywać; może w tamtych czasach taka była "modna" czy powszechnie wykorzystywana...

Niemniej, film, a właściwie odegrane role wzbudzają emocje, historia doskonale przedstawia również kulisy modowego biznesu, który bywa dość krwawy, nawet u swoich początków.

Czy polecam? To kwestia czy ktoś lubi filmy o modelkach, czy ktoś lubi filmowe biografie z nutką dramatu. Obejrzeć nie zaszkodzi z pewnością, zwłaszcza, by zobaczyć fenomenalną Jolie, ale nie oczekujcie zachwycających scen czy też scen, które wzbudzą w Was naprawdę silne emocje. Ten obraz to coś pomiędzy, coś średniego. I taką też ocenę dostał.

ocena: 3+

2010-06-16

The Runaways (2010)

Na taki film bardzo długo czekałam. Niesamowity, wciągający i pełny muzyki, którą kocham.


Scenariusz: Floria Sigismondi
Zdjęcia: Benoît Debie
Rok produkcji: 2010
Czas: 106 min
Gatunek: Biograficzny, Dramat, Muzyczny
Produkcja: USA

Fabuła filmu opowiada  historię słynnego zespołu muzycznego The Runaways, który został założony 5 sierpnia 1975 roku przez perkusistkę Sandy West, gitarzystkę Joan Jett i Kari Krome, która po nieudanych próbach bycia wokalistką pozostała jedynie wspierającą zespół autorką tekstów. Szczęśliwe dziewczyny prawie natychmiast wypatrzył producent, Kim Fowley, który akurat szukał czegoś “nowego”, czegoś, co mogłoby być hitem np. dziewczyny ubrane w skóry i bieliznę wykonujące ciężkie brzmienie.
Pomysł wypalił i grupa w 2 lata później stała się niezwykle popularna. Ich pierwszym przebojem była “Cherry Bomb”, który potem wykonywały inne zespoły. W roku 1979 zespół ostatecznie się rozpad z powodu konfliktów na tle finansowym.

Film należy też cenić za zdjęcia, które (co mnie coraz bardziej zdumiewa we współczesnym kinie) są coraz bardziej poetyckie, można by rzecz, że nawet metaforyczne. Pełne niedopowiedzeń i cieni. Magia.
Żeby zrozumieć o czym jest film, posłuchajcie:
Jeśli chodzi o grę osławionej Kristen Stewart i równie sławnej i wdzięcznej Dakoty Fanning to jestem pod wrażeniem. To ich najlepszy film. Nie przepadam za Kristen, ale w tym filmie dała z siebie tak dużo, że należy się jej wielkie brawa. Zresztą tak jak całej obsadzie. Na pewno nie raz obejrzę jeszcze ten film, a gdy (i jeśli w ogóle!) wejdzie do kin- pójdę i na głos będę śpiewać piosenki legend rocka, które uwielbiam.

To by było na tyle. Żałuję, że nie umiem oddać wszystkiego, może po prostu obejrzyjcie ten film sami i sami go oceńcie, naprawdę warto. :)
Moja ocena:  6
Follow