Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 120 minut. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 120 minut. Pokaż wszystkie posty

2013-06-27

Gia (1998)

Tytuł oryg.: taki sam
Reżyseria: Michael Cristofer
Scenariusz: Michael Cristofer, Jay McInerney
Zdjęcia: Rodrigo García
Rok produkcji: 1998
Produkcja: USA
Gatunek: biograficzny, dramat
Czas trwania: 120 minut
Obsada: Angelina Jolie (Gia); Elizabeth Mitchell (Linda), Edmund Genest (Francesco)
Wiele osób słyszało o tej słynnej całkowicie odbiegającej od kanonów modelek wówczas spotykanych, buńczucznej i pełniej nieodpartego uroku kobiecie, która zrewolucjonizowała branżę modelingu jako takiego. Ja poznałam ją i jej historie dopiero teraz.

Siedemnastoletnia Gia mieszka w Filadelfii, wiedzie dosyć ekscentryczne życie (jak na lata '80 XX wieku), ubiera się jak motocyklistka, nosi kolorowe włosy, nie stroni od papierosów... Wydawałoby się, że nic ją w życiu nigdy nie zaskoczy - tymczasem życie podarowało jej szansę, została wypatrzona przez fotografa na ulicy, zaproszona na zdjęcia... Od tamtej pory wszystko potoczyło się szybko, być może za szybko...


Gia boryka się z wieloma problemami: narkotyki, niezrównoważenie psychiczne spowodowane przeciążeniem i nieszczęśliwym dzieciństwem. W filmie została pokazana jako ofiara sławy, ofiara ludzi, którzy powinni być dla niej oparciem a nie byli nim wcale, ofiara złych wyborów... Gia, jako nastolatka została obarczona nagle zbyt dużą odpowiedzialnością, zbyt dużym obciążeniem psychicznym... nie znalazła prawie nikogo, kto byłby z nią i do kogo mogłaby zwrócić się o pomoc...

Film mógłby stać się mistrzostwem kina: gra aktorska rewelacyjna (nie tylko Jolie, która idealnie wpasowała się w rolę Gii), rewelacyjnie skomponowany scenariusz, który fabularnie w ogóle nie nudzi... Strasznie nie pasowała mi otoczka, w którą obleczony został film. Niby dokument, a jednak wyglądało to wszystko, poprzez muzykę i zdjęcia, jakbym miała przed oczami, na monitorze laptopa bajkę. Mdła muzyka, która całkowicie psuła klimat i odbiór filmu. Pierwszy raz w życiu spotykam się z muzyką, która przeszkadza w odbiorze.

Przez te drobne mankamenty film przestał mnie ciekawić po godzinie, muzyka zaczęła drażnić - nie wiem właściwie jaką rolę miała odgrywać; może w tamtych czasach taka była "modna" czy powszechnie wykorzystywana...

Niemniej, film, a właściwie odegrane role wzbudzają emocje, historia doskonale przedstawia również kulisy modowego biznesu, który bywa dość krwawy, nawet u swoich początków.

Czy polecam? To kwestia czy ktoś lubi filmy o modelkach, czy ktoś lubi filmowe biografie z nutką dramatu. Obejrzeć nie zaszkodzi z pewnością, zwłaszcza, by zobaczyć fenomenalną Jolie, ale nie oczekujcie zachwycających scen czy też scen, które wzbudzą w Was naprawdę silne emocje. Ten obraz to coś pomiędzy, coś średniego. I taką też ocenę dostał.

ocena: 3+

2011-08-26

K-Pax (2001)

Wiele razy oglądałam ten film razem z moim ojcem (dzielimy gust co do filmów), znam go już niemal na pamięć, a mimo to zawsze do niego wracam... i zawsze skłania mnie do refleksji i zawsze wzrusza.
Co ma ten film, że potrafi być mi tak bliski? Sama nie wiem, jedno jest pewne, że to jeden z najlepszych filmów, jaki oglądałam w życiu. I chyba nic tego nie zmieni :)

Reżyseria: Iain Softley
Scenariusz: Charles Leavitt
Zdjęcia: John Mathieson
Muzyka: Ed Shearmur
Produkcja: Niemcy, USA
Rok produkcji: 2001
Gatunek: dramat
Na podstawie: Gene Brewer "K-PAX" (powieść)
Czas trwania: 120 minut
Obsada: Jeff Bridges (Doktor Mark Powell), Kevin Spacey (Prot),
Mary McCormack (Rachel Powell)


Do psychiatry (Bridges) w szpitalu publicznym policja kieruje zatrzymanego na dworcu mężczyznę (Spacey), który utrzymuje, że pochodzi z planety K-PAX. Mężczyzna ów, o imieniu Prot, utrzymuje, że jest na misji zwiadowczej i zbiera informacje o naszej planecie. Porównuje warunki atmosferyczne obu planet, przy czym ziemskie światło jest dla niego zbyt jasne. Twierdzi, że powróci do domu przed końcem lata i zachęca pozostałych pacjentów do podążenia za nim.
(nota pochodzi ze strony filmu na filmwebie: klik)


Film trzyma w napięciu przez całe 120 minut. Zbija z tropu, uwodzi pięknymi zdjęciami i tragiczną historią. Do końca tak naprawdę nie wiesz, co było prawdą a co nie. Czy Prot był naprawdę chory psychicznie? Czy mieszkał na tajemniczej planecie K-Pax? To kino najwyższych lotów, świetna gra aktorska, świetny scenariusz i zdjęcia- film jest majstersztykiem współczesnego kina. :)

Moja ocena: 5

Polecam serdecznie! Naprawdę warto! :)

2011-08-15

Woda dla słoni (2011)

Gdy tylko dowiedziałam się, że ten film ma powstać zapragnęłam go obejrzeć (i oczywiście przeczytać powieść na podstawie której powstał), zwłaszcza, że główny bohater to Polak, a jak wiadomo w roli głównej obsadzono Roberta Pattinsona (nie przepadam za nim, od razu to zaznaczam!), który miał powiedzieć kilka słów po polsku...  jak mu to wyszło? :D

Tytuł oryginalny: Water for Elephants
Reżyser: Francis Lawrence
Scenariusz: Richard LaGravenese
Na podstawie: Sara Gruen "Woda dla słoni" (powieść)
Zdjęcia: Rodrigo Prieto
Produkcja: USA
Data produkcji: 2011
Czas trwania: 120 minut
Gatunek: melodramat

Film opowiada historię Jacoba Jankowskiego, który w jednej chwili traci wszystko: rodziców, którzy giną w wypadku, traci dom i możliwość ukończenia studiów weterynaryjnych... Zrozpaczony wyrusza pieszo w drogę. Po drodze spotyka grupę cyrkowców, którzy przygarniają go pod swój dach i stają się dla niego rodziną... Tam spotyka Marlenę, żonę dyrektora cyrku... między nimi zaczyna rozkwitać zakazana miłość...

Film ma niesamowicie barwną fabułę (choć przypuszczam, że powieść jest dużo ciekawsza ^^), dużo się dzieje, zdjęcia i muzyka jest niesamowita. Film wzrusza i bawi, ale także daje dużo do myślenia.
Gra aktorska, zwłaszcza Reese jest naprawdę bardzo dobra (wykonywała wszystkie sceny, włącznie ze wszystkim akrobacjami itp.). Cudownie było wejść w świat, który nam w ogóle prawie nie jest znany...
Film mi się bardzo spodobał :) I polecam go każdemu, który lubi niebanalne historie ^^

Moja ocena: 5-
Follow