Zdesperowane kobiety postępują desperacko, Halina Pawlowska

Witajcie kochani! :) Dzisiejsza recenzowana powieść jest z typowym czeskim humorem z lekką nutką ironii. Jak zawsze życie niesie nam wiele przeciwności, tak życie bohaterki powieści "Zdesperowane kobiety postępują desperacko" jest nimi usiane.

Halina Pawlowska jest absolwentką praskiej szkoły filmowej, scenarzystką, publicystką oraz autorką powieści humorystycznych, wydawanych w wielusettysięcznych nakładach. W czeskiej telewizji prowadziła popularne programy, w tym własny talk-show o wielomilionowej widowni. Wydaje czasopismo „Sťastný Jim”. W 2005 roku nakładem W.A.B. ukazała się powieść Zdesperowane kobiety postępują desperacko. Według książki Dzięki za każdy nowy ranek w 1993 roku powstał film z Franciszkiem Pieczką w roli głównej, wyróżniony m.in. Czeskim Lwem.

 Wydawnictwo W.A.B

Liczba stron: 136

 "Zdesperowane kobiety postępują desperacko" to jedna z wielu powieści z mojej ulubionej serii z miotłą Wydawnictwa W.A.B, której polecać, myślę, że nie trzeba. Opowiada historię zagubionej kobiety, Olgi, która próbuje odnaleźć się po rozwodzie. Karierę zaczynała jako ekspedientka, po pewnym czasie udaje jej się skończy studia psychologiczne. Cały czas jednak rozpamiętuje swoją małą stabilizację i poszukuje mężczyzny, wybranka życia przez co wpada w niezłe tarapaty!

Powieść z humorem, który być może ze względu na wiek, nie za bardzo rozumiem. To jedna z niewielu powieści czeskich jakie w życiu czytałam, więc i doświadczenia nie mam i nie wiem, jak się odnaleźć... Powieść czyta się szybko i przyjemnie, humor bawi, ale nie rozbawia- czegoś mi w tej powieści brakowało. Myślę, że to powieść typowo kobieca, która mówi o tym, z czym my same możemy się borykać. (oby nie! :D) Sama bohaterka przypomina mi moją babcię: korpulentną wiejską kobietę, która ze wszystkim sobie poradzi i wszystko załatwi :) Ciepła powieść, do czytania w ponure marcowe wieczory :)

Moja ocena: 4.

Auteczko, Bohumil Hrabal

Kolejna powieść zawiodła mnie, mimo,że poleciła mi ją Olimpia, która uwielbia Hrabala. Co prawda ostrzegła mnie pokrótce o czym jest ta książka, jednakże zabrałam się za nią z zapałem, którego dawno nie miałam. Zawiodłam się sromotnie, być może moja miłość do kotów na to oddziaływała, nie wiem. Zanim jednak pogrążę się w recenzji i 'skarżeniu się' na los kotów zawarty w tej powieści, garść info o autorze:

Bohumil Hrabal (ur. 28 marca 1914 w Brnie, zm. 3 lutego 1997 w Pradze), czeski pisarz, uważany za znaczącego twórcę światowej literatury XX wieku. Jego książki zostały przetłumaczone na ponad 25 języków. Według jego opowiadań powstało kilka filmów, z których najbardziej znane są Pociągi pod specjalnym nadzorem Jiříego Menzla (Oscar za najlepszy film nieanglojęzyczny).

Więcej informacji o autorze: tutaj

***

"Auteczko" to powieść z jaką się jeszcze nie spotkałam. Mimo iż się zawiodłam, to zawiodłam się nie na samej powieści tylko na historii czy też czynach, których sam autor sie dopuścił, bo w końcu  to powieść autobiograficzna. 

W letnim domku pod Pragą Hrabal hodował swoje koty. Całe lato spędzał z nimi, a w zimowe półrocze zaglądał w odwiedziny. Przywoził jedzenie, otwierał domek, palił w piecu i przeliczał szeregi. Z niemal każdej szpary między sztachetami wyglądał koci łebek. „Co my będziemy robić z tyloma kotami?” pytała zrozpaczona żona pisarza.

Na lato zawsze któraś z kotek powiększała grono mieszkańców domku w Kersku o kilka młodych. Wierna swojemu panu przynosiła potomstwo pod jego opiekę, łasiła się czule. Na zimę kocięta dorastały. Wyczekiwały na przyjazd autobusu z Pragi. Odrabiały zaległości towarzyskie klejąc się do hrabalowych nóg, mrucząc i prężąc grzbiety. Przytulały do ciepłych kafli pieca i drżały na myśl o kolejnym rozstaniu i chłodnej nocy.

Piękna to była miłość do tych futrzanych stworzonek, ale jak można zrobić to,co zrobił?! To mnie najbardziej ubodło. Co dokładnie? Tego Wam nie napiszę, bo już całkowicie zepsuję radość jaką możecie czerpać z tej magicznej powieści. Powieści pełnej życia, śmierci i żalu, który może trawić człowieka w tak beznadziejny sposób i człowieka, który jest zmuszony do ostateczności i działający pod wpływem czegoś silniejszego, impulsu, być może oczekiwań innych? Sama nie wiem. Wiem tylko tyle,że urzekł mnie językiem,ale fabuła i to,co mnie w niej najbardziej ubodło nie pozwala mi przejść z ta książką do porządku dziennego.

Dlatego taka ocena. Mam nadzieję,że czytając inne jego powieści, zmienię nastawienie.

Moja ocena: 3 

Niewiedza, Milan Kundera

Tym razem książkę przeczytałam w jeden dzień, jakbym jej łaknęła niczym spragniony na pustyni wody. Ta powieść, o której chcę Wam opowiedzieć niesamowicie mną wstrząsnęła. Już dawno tak godnej polecenia powieści nie czytałam :) Dziękuję bardzo za pożyczenie tej powieści Olimpii :*

***

Milan Kundera (ur. 1 kwietnia 1929, Brno) - czeski pisarz, eseista, od 1975 mieszkający i pracujący we Francji, w 1981 przyjął obywatelstwo francuskie, znany przede wszystkim jako autor 'Nieznośnej lekkości bytu'. Od grudnia 2009 honorowy obywatel miasta Brna.

(informacja o autorze z Wikipedii : klik) 

***

"Niewiedza" Milana Kundery opowiada historię dwójki emigrantów, których w jakiś szczególnie fatalny sposób po latach znowu połączył los. Powieść tak prawdziwa, jak tylko może być prawdziwe życie. Irena i Joseph wracają do Czech po dwudziestu latach emigracji na obczyźnie. Irena ulokowała swoje serce i nowe życie w stolicy Francji, Paryżu, natomiast Joseph osiadł w Danii. Spotykają się na lotnisku, Joseph do samego końca nie pamięta Ireny, nie wie że spotkał się z nią dawno, w czasach młodości w Pradze i ukradł dla niej z pubu popielniczkę, która ona po wielu latach traktowała jako swoisty amulet. Każde ma swoje wspomnienia na temat Czech, ale życie w innym całkowicie kraju zmienia ich, a oni już nie chcą mieszkać w ojczyźnie. Nikt ich nie pyta o życie emigranta, wszyscy udają, jakby się nic nie stało.

Czy emigracja nadal jest dla większości społeczeństwa czymś nie do pomyślenia? Czy w dobie wolnych granic jesteśmy także wolni od etykietki 'emigrant', która przecież bardziej szpeci niż zdobi, według niektórych?

Niesamowita powieść o powrotach, nostalgii i tęsknocie. Powroty zawsze są trudne, zawsze sprawiają kłopot...

'Nostalgia jest cierpieniem spowodowanym przez niespełnione pragnienie powrotu.'

Polecam!

Moja ocena: 6!