K-Pax (2001)

Wiele razy oglądałam ten film razem z moim ojcem (dzielimy gust co do filmów), znam go już niemal na pamięć, a mimo to zawsze do niego wracam... i zawsze skłania mnie do refleksji i zawsze wzrusza.

Co ma ten film, że potrafi być mi tak bliski? Sama nie wiem, jedno jest pewne, że to jeden z najlepszych filmów, jaki oglądałam w życiu. I chyba nic tego nie zmieni :)

Reżyseria: Iain Softley

Scenariusz: Charles Leavitt

Zdjęcia: John Mathieson

Muzyka: Ed Shearmur

Produkcja: Niemcy, USA

Rok produkcji: 2001

Gatunek: dramat

Na podstawie: Gene Brewer "K-PAX" (powieść)

Czas trwania: 120 minut

Obsada: Jeff Bridges (Doktor Mark Powell), Kevin Spacey (Prot),

Mary McCormack (Rachel Powell)

Do psychiatry (Bridges) w szpitalu publicznym policja kieruje zatrzymanego na dworcu mężczyznę (Spacey), który utrzymuje, że pochodzi z planety K-PAX. Mężczyzna ów, o imieniu Prot, utrzymuje, że jest na misji zwiadowczej i zbiera informacje o naszej planecie. Porównuje warunki atmosferyczne obu planet, przy czym ziemskie światło jest dla niego zbyt jasne. Twierdzi, że powróci do domu przed końcem lata i zachęca pozostałych pacjentów do podążenia za nim.

(nota pochodzi ze strony filmu na filmwebie: klik)

Film trzyma w napięciu przez całe 120 minut. Zbija z tropu, uwodzi pięknymi zdjęciami i tragiczną historią. Do końca tak naprawdę nie wiesz, co było prawdą a co nie. Czy Prot był naprawdę chory psychicznie? Czy mieszkał na tajemniczej planecie K-Pax? To kino najwyższych lotów, świetna gra aktorska, świetny scenariusz i zdjęcia- film jest majstersztykiem współczesnego kina. :)

Moja ocena: 5

Polecam serdecznie! Naprawdę warto! :)

Ayo, Billie Eve (2011)

Ostatnio ta płyta nadała sens moim dniom. Zanim jednak przejdę do recenzji, słów kilka o samej piosenkarce, która już dwukrotnie gościła w naszym kraju, Ayo.

Ayọ (właściwie Joy Olasunmibo Ogunmakin; ur. 14 września 1980 w Frechen) – niemiecka piosenkarka pochodzenia nigeryjsko-romskiego, tworząca muzykę z pogranicza soulu, reggae i folku.

W dzieciństwie grała na skrzypcach, fortepianie, później gitarze. Pierwszą piosenkę napisała w wieku 15 lat. Zamiłowanie muzyczne rozwinął w niej ojciec, Ayọ wzoruje się na Pink Floyd, Jimmym Cliffie i Bobie Marleyu. Z ojcem nagrała pierwsze demo.

W 2006 nagrała w zaledwie 5 dni swój pierwszy album Joyful, który w tym samym roku trafił do sprzedaży.

W wieku 21 lat przeniosła się do Londynu, potem Paryża, Nowego Jorku. W czasie pobytu w Paryżu zaśpiewała swój pierwszy solowy koncert i podpisała kontrakt z Polydor Records.  

W marcu 2008 Ayọ rozpoczęła nagrywanie drugiego albumu studyjnego. 7 marca 2011 ukazał się trzeci album studyjny Billie Eve. W czerwcu artystka promowała go w Polsce, podczas pięciu koncertów.

[informacje pochodzą z Wikipedii, klik]

Oficjalna strona piosenkarki: http://www.ayomusic.com/

Strona piosenkarki na lastfm.pl: klik

O Albumie: 

Wytwórnia płytowa: Polydor/DEP (2011)

Wydany: 22 III 2011Ilość utworów znajdujących się na płycie: 15 utworówCzas trwania płyty: 57:17
Lista utworów:1. How Many People

2. I'm Gonna Dance

3. Black Spoon

4. I Can't

5. Flowers

6. Real Love

7. Julia

8. My Man

9. It's Too Late

10. Who Are They?

11. We've Got To

12. Before

13. It Hurts (Feat. Matthieu Chedid)

14. Believe (Feat. Saul Williams)

15. I Want You Back (Bonus Track)

16. I Know A Place (Bonus Track)

Z tą płytą miałam nie lada problem.Gdy pierwszy raz odpaliłam ją nie zachwyciła mnie. Była dla mnie niezrozumiała, a ja nie miałam czasu by poświęcić jej chwilkę i się wsłuchać w piosenki... myślę, że musiałam też do niej dojrzeć. Teraz wiem, że warto było dać jej drugą szansę- oczarowała mnie. Poprawiała humor, wzruszała... Kocham dźwięki instrumentów, które pojawiają się w tych piosenkach, dźwięki zadziorne lub te kojące zbolałe serca. 

Sama Ayo przykłada wielką wagę do swoich tekstów, które traktuje bardzo osobiście: "Nawet, kiedy jest ci bardzo ciężko, nie możesz zapominać o tym jak cieszyć się życiem. Nie możesz zgubić tej drogi, która cię motywuje do działania i jest dla ciebie najlepsza."

Nie jestem muzykiem, ani dziennikarzem muzycznym ciężko mi więc orzec, czy dzieło to zasługuje na miejsce w historii muzyki... niemniej jednak odniosłam wrażenie, że Ayo z każdą nową płytą podbija moje serce na nowo... Uważam również, że od poprzedniej płyty piosenkarka niesamowicie się rozwinęła, co cieszy mnie niesamowicie :)

Polecam serdecznie.

Moja ocena: 5

Na sam koniec jeden z teledysków promujących ten album, do piosenki "I'm Gonna Dance" <3

Jeździec bez głowy (1999)

Kolejne filmy, które pragnę Wam przedstawić (opisane zostaną w oddzielnych notkach) są powiązane z znakomitym Timem Burtonem (i na pewno jeszcze jakieś jego filmy się tu pojawią), a noszą tytuły: "Jeździec bez głowy" i "Miasteczko Halloween" :)

Tytuł oryginalny: Sleepy Hollow 

Reżyseria: Tim Burton 

Scenariusz: Andrew Kevin Walker, Kevin Yagher 

Produkcja: Niemcy, USA 

Rok: 1999 

Gatunek: horror 

Obsada: Johnny Depp (Ichabod Crane),

Christina Ricci (Katrina Van Tassel),

Miranda Richardson (Lady Van Tassel / Crone), 

Na podstawie: Washington Irving "Legenda o Sennej Kotlinie" (opowiadanie)

Pierwszy z nich nosi tytuł "Jeździec bez głowy" i opowiada o pewnym miasteczku nieopodal Nowego Jorku na przełomie XVIII i XIX wieku, gdzie mają miejsca tajemnicze i zagadkowe morderstwa. Zamordowane osoby znajdowane są z odciętą głową. Mieszkańcy "Sleepy Hollow" są pewni, że za sprawą morderstw stoi tytułowy bohater, Jeździec bez głowy, który poszukuje zemsty za to, co się z nim stało.

Ichabod Crane (Johnny Depp) jest nowojorskim policjantem. Przybywa on do małej osady Sleepy Hollow, by rozwiązać sprawę tajemniczych morderstw. Crane, w przeciwieństwie do mieszkańców, nie wierzy, aby w tym wypadku działały siły nadprzyrodzone. Jedną z niewielu życzliwych dla Crane'a osób jest Katrina Van Tassel (Christina Ricci), która pomoże mu w rozwikłaniu tej tajemniczej zagadki. Więcej dowiecie się jak obejrzycie film (jeśli jeszcze się Wam nie udało tego dokonać ;P)

Polecam, nie tylko ze względu na cudownego Johnny'ego Deppa ;)
Moja ocena:  5

Przerwana lekcja muzyki (1999)

Ten film (który będzie głównym tematem dzisiejszego postu) obejrzałam dzięki mojej przyjaciółce parę lat temu. Wstrząsną mną, zdumiał, a co najdziwniejsze odkryłam w nim cząstkę siebie samej, nie aż tak destrukcyjną,ale zawsze jakąś. Najdziwniejsze jest to, że słyszałam o nim wiele,ale nigdy (być może za sprawą młodego wówczas wieku) nie chciałam go zbytnio obejrzeć, no może tylko i wyłącznie dlatego, że Angelina Jolie dostała za niego Oscara. Bez zbędnych i przydługich wstępów przejdę do recenzji, opisu, jak kto woli, wyżej zapowiedzianego film, czyli "Przerwanej lekcji muzyki"
['Girl, Interrupted'(1999)]
Reżyseria: James Mangold [coś o reżyserze: KLIK]
Scenariusz: James Mangold, Lisa Loomer, Anna Hamilton Phelan
Na podstawie książki: Susanna Kaysen

Akcja filmu rozgrywa się pod koniec lat sześćdziesiątych. Susanna po próbie samobójczej zostaje umieszczona przez swoich rodziców w szpitalu psychiatrycznym. Jest wrażliwą dziewczyną, która ma problemy związane z okresem dojrzewania: niestabilna emocjonalnie, nie wie, co chce robić w życiu, w związku z tym jako jedyna z całej szkoły nie idzie na studia; często uprawia seks z przypadkowymi mężczyznami, również z nauczycielem, czy wreszcie jest zdolna do połknięcia fiolki aspiryny i popicia butelką wódki. Rozpoznane zostaje u niej występowanie osobowości pogranicznej. W szpitalu Susanna zaprzyjaźnia się z socjopatką Lisą. Razem uciekają. Dochodzi jednak do tragedii, o której jednak dowiecie się, jeśli ten film obejrzycie sami :)Ja osobiście polecam go gorąco. Niesamowite studium ludzkiego obłędu, pasji i samozaparcia. Historie każdej z pacjentek urzekają swoją wyrazistością. Napięcie buduje dynamizacja obrazów, znakomite zdjęcia i muzyka oraz gra aktorska.

OBSADA:
Winona Ryder - Susanna
Angelina Jolie - Lisa
Clea DuVall - Georgina
Brittany Murphy - Daisy Randone
Elizabeth Moss - Polly

Strona filmu na filmwebie: KLIK

Moja ocena:  6