Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Zysk i S-ka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wydawnictwo Zysk i S-ka. Pokaż wszystkie posty

2015-09-15

KSIĄŻKA, KTÓRA ROZDZIERA: Gęstwina dusz, Christopher Rice


Moja historia z tą książką jest zaskakująco prosta, jeśli się spojrzy na to z perspektywy czasu. Od momentu, w którym dowiedziałam się, że syn mojej ukochanej pisarki, Anne Rice, poszedł w jej ślady i wydał swoją pierwszą książkę, wiedziałam, że muszę ją przeczytać. Potem dowiedziałam się, że już jakiś czas temu została wydana w Polsce. Zastanawiam się, czemu właściwie ta książka przeszła bez większego rozgłosu i, nawet po lekturze książki, nadal się nad tym zastanawiam. Książkę upolowałam we wrocławskim Dedalusie za cenę 12 zł i niemal od razu się za nią zabrałam. I nie mogłam się od niej oderwać. Chociaż minęło już tyle czasu, nadal czuję to napięcie, które budowała. 

Tłumaczenie: Jacek Spólny
Tytuł oryginału: A Density of Souls
Data wydania: 2004 (data przybliżona)
ISBN: 83-7298-291-0
Liczba stron: 292
Przygodę z naszymi bohaterami rozpoczynamy w klimatycznym Nowym Orleanie. Poznajemy w nim czwórkę przyjaciół z dzieciństwa: Grega, Brandona, Stephena i Meredith. Przyjaźń ta, z biegiem czasu i po pewnych wydarzeniach, przeradza się w zimną, przepełnioną agresją, relację. Stephen pozostaje wycofanym outsiderem nie mogącym pogodzić się z całym tym okrucieństwem dawnych przyjaciół, Meredith stara się być neutralna w relacjach, ale niknie pod pierzyną uwielbienia, które spada na Grega i Brandona, gdy ci stają się gwiazdami szkolnej drużyny futbolu amerykańskiego. Każdy z nich skrywa tajemnicę, która z biegiem czasu wychodzi na jaw. Tajemnicę, która niszczy ich relacje. Katastrofa wisi w powietrzu, a każdy z bohaterów musi radzić sobie z konsekwencjami swoich wyborów sam. 

Gęstwina dusz, na zaledwie 292 stronach rozprawia się ze stereotypami, skomplikowanymi relacjami młodych ludzi, problemami, które pisze samo życie. W sposób realistyczny plądruje psychikę każdego bohatera, nakreśla ich charakter, rzetelnie przedstawia uczucia bohaterów. Christoper Rice nie bawi się w uogólnienia czy zbyteczne ozdobniki. Sprawia wrażenie jakby opowiadał historię swoim znajomym przy piwie, historię, która wciąga i wyciska z czytelnika wachlarz różnorodnych emocji i odczuć.

Rozdziały są podzielone na bohaterów, dzięki czemu możemy poznać historię z różnych perspektyw. Historię, w której śmierć i erotyzm, wieczne problemy i tajemnice są na porządku dziennym. 

Gęstwina dusz jest książką, którą ciężko pojąć. Dzieje się w niej tak wiele różnych zdarzeń, jest w niej wiele różnych emocji, że zapiera dech w piersiach. Pierwszy raz spotkałam się u siebie z tak emocjonalnych odebraniem jakiejkolwiek powieści. Po skończeniu czytania przez bardzo długi czas siedziałam bez ruchu i wpatrywałam się w przestrzeń. To było przeżycie tak piękne i tak inne od tego co wcześniej doświadczałam, że nie mogłam się pozbierać przez kilka dni, a kac fabularny, nawet teraz, po niemalże roku od pierwszego czytania, nadal mnie trzyma. Ten świat, ci bohaterowie i cały ten chaos wydarzeń i jego tempo, które z każdym rozdziałem wzrastało do ostatnich stron, wbijało mnie w fotel. 

Z ciekawostek około książkowych: gdy Christopher skończył pisanie tej książki, swojej pierwszej, debiutanckiej, podrzucił rękopis swojej mamie, do przeczytania. Zawarł w niej bowiem elementy autobiograficzne, literacki sposób na "wyjście z szafy". Podobno Anne Rice, była zachwycona, rozemocjonowana do tego stopnia, że płakała. 

Mogę śmiało polecić Wam Gęstwinę dusz i muszę przyznać, że syn przewyższył swoim kunsztem własną matkę - jest to powieść, według mnie idealna. Ale tylko dla osób, które nie boją się silnych emocji.

2012-05-19

Martwy aż do zmroku, Charlaine Harris

To była jedna z tych książek, które zaliczałam do 'must read' już od jakiegoś czasu. I w końcu nadszedł ten moment- moja Biblioteka Uniwersytecka nigdy mnie nie zawodzi i po zamówieniu egzemplarza, od razu niemalże, zaczęłam czytać. Oderwałam się na chwilę od szarej uczelnianej rzeczywistości, która teraz coraz bardziej daje w kość (został mi ostatni tydzień zajęć, mnóstwo zaliczeń itp.). O tej książce słyszałam już naprawdę wiele, serial oglądałam pobieżnie- wiedziałam z czym się mam zmierzyć, ale nigdy nie pomyślałabym, że będę nią tak zauroczona!


Charlaine Harris (ur. 25 października 1951 roku w Tunica w stanie Missisipi) – bestsellerowa pisarka publikująca od ponad trzydziestu lat. Początkowo pisała poezję, później, podczas studiów na Rhodes College w Memphis w stanie Tennessee tworzyła sztuki teatralne. Kilka lat po ukończeniu studiów zaczęła pisać powieści. Obecnie mieszka w Magnolia w stanie Arkansas ze swoim mężem i trojgiem dzieci.
Do jej najgłośniejszych publikacji należy cykl The Southern Vampire Mysteries opowiadający o Sookie Stackhouse – kelnerce-telepatce z Luizjany, na podstawie którego HBO nakręciło serial Czysta krew (True Blood).


Tłumaczenie: Ewa Wojtczak
Tytuł oryginału: Dead Until Dark
Seria/cykl wydawniczy: Sookie Stackhouse tom 1
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Data wydania: czerwiec 2004
ISBN: 9788374801416
Liczba stron: 352 

Pierwszy tom z serii o kelnerce-telepatce, Sookie Stackhouse zabiera nas w podróż po poznania tego klimatycznego świata. Dzięki wynalezieniu syntetycznej krwi przez japońskich naukowców, wampiry mogą żyć pośród ludzi. Od tego momentu, Sookie marzy, by spotkać któregoś z martwych. Nie spodziewa się jednak, że spełniając swoje małe marzenie, wplącze się w szereg dziwnych wydarzeń, w tym również w sprawę morderstw młodych dziewczyn, bowiem staje się jedną z następnych ofiar mordercy...

"Martwy aż do zmroku" to książka napisana lekkim stylem, zabawna i wciagająca. Czyta się ją niezwykle szybko i przyjemnie a główna bohaterka daje się lubić z każdą stronicą coraz bardziej. Spodobał mi się świat przedstawiony- świat, który nie jest bez wad. W tym świecie wampiry są mniejszością, ludzie uczą się żyć z nimi, a one żyć pośród ludzi. Dla każdej ze stron taka zmiana jest naprawdę ciężka. I to widać w książce: społeczeństwo jest podzielone, narastają wrogie nastroje...

To jest jedna z tych książek, które rozładowują napięcia, bawią i wzruszają. Nie są, przy tym jednak płytkie i pozbawione swoistej refleksji. Doskonale zbudowana fabuła, mistrzowsko opisane sceny. Uwielbiam takie książki. I wampiry, które są takie, jakie je zapamiętałam z książek Anne Rice- eleganckie, nonszalanckie, zimne...

Wiem, że o tej serii napisano już wiele i moja, skromna recenzja (czy raczej zapis wrażeń) nie wniesie nic nowego... ale mam nadzieję, że Ci, którzy jeszcze nie sięgnęli po tę książkę, to uczynią.

Polecam!

Moja ocena: 5

***
Wybaczcie, że tak rzadko tutaj jestem. Na blogu recenzja miała pojawić się już wieki temu, ale zamieszanie z egzaminami, zaliczeniami i w dodatku moja grypa żołądkowa wszystko pokrzyżowały! :c
Mam nadzieję, że teraz będę miała więcej czasu i na czytanie i na pisanie, i na odwiedzanie Waszych blogów i komentowanie! :)

2010-07-18

Przerwana lekcja muzyki, Susanna Kaysen

Odkąd dzięki mojej przyjaciółce udało mi się obejrzeć film pod tym samym tytułem (jego recenzję można przeczytać tutaj.), chciałam przeczytać powieść, która dała podstawy jednego z moich ulubionych filmów. Może ta recenzja nie będzie zbyt obiektywna, musicie mi wybaczyć, ale jestem tą powieścią zauroczona! ;)
Najpierw parę słów o autorce:


Susanna Kaysen (ur. 11 listopada 1948 r. w Cambridge w stanie Massachusetts, USA) – pacjentka szpitala psychiatrycznego McLean, w którym przebywała prawie dwa lata – od 27 kwietnia 1967 do 3 stycznia 1969 roku. Jest autorką trzech powieści: Asa, As I Know Him, Far Afield oraz Camera My Mother Gave Me". Książka pod tytułem Przerwana lekcja muzyki (Girl, Interrupted) powstała po zanalizowaniu przez Kaysen swojej kartoteki z okresu, kiedy przebywała w McLean. Zdiagnozowano wówczas u niej osobowość pograniczną, którą tłumaczono jej tylko jako zaburzenia osobowości. W wydobyciu kartoteki z archiwum szpitalnego pomógł jej prawnik. W szpitalu, w którym przebywała, pacjentami byli także Sylvia Plath, Robert Lowell, Ray Charles oraz James Taylor. W roku 1999 powstał film pod tym samym tytułem co książka z Winoną Ryder oraz Angeliną Jolie w rolach głównych.
Źródło: Wikipedia.
"Przerwana lekcja muzyki" jest oparta o prawdziwe przeżycia autorki, która w wieku 18 lat trafia do szpitala psychiatrycznego. Postanowiła zatem rozprawić się raz, a dobrze z przeszłością i "systemem", który wysłał ją na leczenie. Piszę o "systemie", gdyż autorka sama próbuje odpowiedzieć sobie na pytanie: czy tak naprawdę była szalona? Czy po 30 minutach można to stwierdzić? Jeśli nie to jakim prawem wysyła się człowieka (w tym przypadku płci żeńskiej) na leczenie? Tak właśnie postąpiono z Susanną. autorka dość szczegółowo opisuje swój pobyt w szpitalu, kontrole co pięć minut; świetlicę, w której wszyscy lubili przebywać i pokoju gościnnym, którego nikt z pacjentów nie lubił. Opowiada o osobach, które tam poznała: o Lisie, buntowniczej socjopatce, która nadużywała dziwnych przekleństw, Polly- dziewczynie z poparzonym ciałem, milczącą i cichą, Georginię, która stała się przyjaciółką Susanny w tych ciężkich i długich dwóch latach pobytu pisarki w ośrodku. Sama często w powieści zadaje pytanie: kto tak naprawdę jest szalony? Kogo można uznać za wariata? Mimo iż ta powieść liczy sobie zaledwie 157 stron jest kompletna w wiedzę o zakładzie dla psychicznie chorych w Stanach Zjednoczonych w latach 60'tych. Nie wiem niestety, ile się z tego wszystkiego zmieniło, co pozostało, ale muszę przyznać, że to miejsce przepełnia strachem- nie przed osobami, które się tam znalazły (były tam osoby przecież bardzo miłe i sympatyczne, tyle że z problemami, z którymi sobie nie radziły), ale przed niepewności. Niepewnością tego czy zostanie się wyleczonym, czy np. tym kim się tak naprawdę jest. Szybko czyta się tą krótką powieść i przyjemnie, mimo ciężkiego tematu.
Na jednym z blogów przeczytałam, że tą książkę bardzo trudno znaleźć- ja w sumie trafiłam na nią za drugim razem we wrocławskiej bibliotece na rynku- jeśli ktoś jest z okolic, niech pisze- chętnie przekażę książkę dalej :) Szkoda, że nie wznowili wydania, bo chętnie zakupiłabym sobie ją i sięgała po nią nie raz :)
Odwołując się jeszcze pokrótce do filmu, teraz dopiero zauważyłam ile nieścisłości w nim jest, ale i podobieństw do powieści. Postanowiłam jednak oddzielić obie fabuły i obie oceniać oddzielnie ;) Wiadomo, że nic nigdy nie dorówna powieści- mimo to film i książka mają u mnie szczególne miejsce :)
Obraz, który zachwycił autorkę, i który w pewnym sensie stał się jej jednym z mocniej wrytych w pamięć wspomnień, Przerwana lekcja muzyki, autorstwa Jana Vermeera, ok. 1658-61

Moja ocena: 5
A Wy jakie macie wrażenia po przeczytaniu książki/ obejrzeniu filmu?

2010-05-01

Smażone Zielone Pomidory, Fannie Flagg

Tą książkę pochłonęłam jednym tchem mimo iż ograniczałam jej czytanie do minimum, bym mogła cieszyć się nią znacznie dłużej. Zanim jednak opowiem Wam o niej coś więcej, krótka nota biograficzna o autorce:

Fannie Flagg (właśc. Patricia Neal) - ur. 21 września 1944 w Birmingham w Alabamie, amerykańska pisarka i aktorka. Zaczęła pisać i produkować programy telewizyjne w wieku dziewiętnastu lat, a następnie dała się poznać jako aktorka, scenarzystka i powieściopisarka.
***



"Smażone Zielone Pomidory" jest to opowieść o zwykłych ludziach, pełna humoru, wzruszeń i dramatyzmu.
Kiedy siwowłosa Cleowa Threadgoode opowiada historię swego życia Evelyn Couch, kobiecie w wieku średnim, przenosi się myślami do Alabamy lat trzydziestych. We wspomnieniach wraca kawiarnia Whistle Stop, która ma dla swych gości dobrą pieczeń, mocną kawę, namiętności, uczucia, śmiech, a nawet zbrodnię...
Ta sfilmowana powieść ciągle cieszy się ogromną popularnością. 

Muszę przyznać,że już dawno nie czytałam tak ciepłej i optymistycznej powieści. Kawiarenka Whistle Stop to magiczne miejsce, gdzie każdy otrzyma pomoc i odrobinę spontanicznej dobroci. Powieść ma klimat, który mnie urzekł. Aż chciało by się tam przenieść, zamieszkać wśród drewnianych chat i starych torów kolejowych. Mimo różnych przykrych wypadków losu mieszkańcy Whistle Stop nie tracą poczucia humoru czy też radości życia. Niesamowicie wciągająca, lekka i pełna śmiechu. Dodała mi skrzydeł, gdy upadłam. Także polecam na każdą zimową chandrę! : ) Chciałam coś jeszcze napisać,ale po prostu nie wiem co ;) Trzeba ją przeczytać, by zrozumieć : )
***




Polecam również film, genialna ekranizacja ^^ 

Moja ocena (powieści): 6

2010-01-03

Kościarz, Luke Rhinehart

Kolejną powieścią, którą chcę tutaj Wam zaprezentować jest powieść, którą czytałam całe wieki temu. Powieść, która wywarła na mnie tak nieprzeparte wrażenie, że nie mogłam się od niej oderwać. Czytałam ją w domu, w szkole, w autobusie, wszędzie gdzie tylko mogłam. "Kościarz", bo właśnie o niej mowa jest powieścią niezwykłą, dlaczego?


Bohaterem powieści jest psychiatra Luke Rhinehart, który pewnego dnia znudzony codziennością wziął do ręki kostkę do gry i postanowił zagrać. Wbrew logice i zdrowemu rozsądkowi, za pomocą tego małego sześcianu chciał podjąć decyzję. Od tej pory nieustannie rzucał kośćmi, towarzyszyły mu one wszędzie i podpowiadały, co robić. Zmieniły jego życie, jego świat, stały się filozofią i sposobem rozstrzygania wszelkich wątpliwości. Potwierdziły, iż jeśli pozwolisz, aby o życiu decydował kaprys losu wszystko może się zdarzyć. I to nie tylko to, czego byśmy chcieli. Poddając się kościanemu sześcianowi podjął niesamowite ryzyko. A jak się to wszystko skończyło? Musicie dowiedzieć się sami :)

[na zdjęciu autor powieści, garść info, po angielsku:KLIK]
Książka porywająca, wywierająca ogromne wrażenie i zarazem szokująca. Inteligentny współczesny człowiek pozwala, by wszystko w jego życiu zależało od kości... przez to przekracza kojejne granice stworzone przez konwenanse. Swoje życie czyni jedną wielką zabawą, w której panuje tym większe napięcie im więcej granic przekroczył, im bardziej poznał siebie. Coś niesamowitego. do tej pory jestem pod jej wrażeniem. Polecam! :)

Moja ocena: 5

"By zmienić człowieka, wpierw musi ulec zmianie audytorium, poprzez które osądza samego siebie. Człowieka określa jego otoczenie: ludzie, instytucje, autorzy, czasopisma, bohaterowie ekranu, filozofowie, przez których czuje, że jest oklaskiwany czy wygwizdany."

Biały Oleander, Janet Fitch + początek.


Postanowiłam się tutaj przenieść z innego serwisu, którego nazwy nie będę przytaczać, bo nie warto. Tutaj rozpoczynam z Nowym Rokiem, całkowicie nowe życie. NOWE ŻYCIE, śmiem nawet napisać. Postanowiłam założyć bloga, który będzie takim moim osobliwym 'dzienniczkiem lektur', lektur już nie podstawówkowych,ale już takich, które sama chcialam przeczytać i czytałam je z lubością, graniczącą z obłędem! :) Książki w sumie dość późno zaczęły coraz częściej gościć w moim życiu, bo dopiero aż w gimnazjum. Wszystko zaczęło się powoli od Harry'ego Pottera i jego magicznych przygód poprzez szalone przygody Tomka Sawyera i Ani Shirley :) Wszystko zaczynało nabierać barw i już nie mogłam nie czytać. To było zbyt wciągające, a świadomość, że mogę być niesamowitą wojowniczką, czy piękną księżniczką, że mogę być w każdym zakątku naszego globu,a nawet w całkowicie innych niesamowitych światach był wystarczającą pokusą : ) Bez zbędnych wstępów pierwsza książka, którą sobie ukochałam <3

***

Nie mam pojęcia, jak pachnie kwiat białego oleandru. Z pewnością upojnie. Nigdy nie poczułam tego zapachu, ale przeczuwam, że gdy to się stanie, gdy dojdzie do mojego z nim spotkania, od razu rozpoznam. A wszystko za sprawą książki Janet Fitch 'Biały Oleander'. Tytuł tej niezwykłej opowieści rozpatrywać można dwojako. Po pierwsze, kwiatem jest Ingrid. Czy jest, tak jak oleander, trująca, kusząca i niebezpieczna? Z pewnością. Czy jest piękna? Oczywiście. Poetka jest jedną z najbardziej fascynujących kobiet, jakie stworzyła literatura. Nie jest sympatyczna, nie budzi współczucia, ale… czytelnik podziwia ją tak samo, jak jej córka. Jest coś w tej lodowatej piękności, co każe nam wielbić w pewien sposób jasnowłosą potomkinię barbarzyńców, którzy splądrowali Rzym. Ma ona ściśle ustaloną filozofię życiową, która każe zawsze, wszędzie i pomimo wszystko być sobą.


[na zdjęciu autorka, coś więcej:KLIK]
***
Białe oleandry posłużą Ingrid do zamordowania byłego kochanka, pierwszego mężczyzny, który odważył się ją odtrącić. Wydawałoby się, że kwietna trucizna będzie bronią doskonałą, że nikt nic nie udowodni, że tak, jak obiecywała córce wyprowadzana przez policję, wróci za godzinę. Ingrid jednak nie wróci. Skazana zostaje na dożywotnie więzienie. Nawet zza krat nie przestanie ingerować w życie córki. Astrid rozpoczyna tułaczkę po rodzinach zastępczych. Jej opiekunowie wszyscy razem tworzą gabinet osobliwości, jakiego nie powstydziłoby się żadne wesołe miasteczko. Neofitka Starr, która na dziewczynce skupia swój żal do świata za nieudane życie w oparach alkoholu.. Marvel, dla której Astrid miała być popychadłem do wszystkiego. Olivia - opiekunka duchowa. Amelia - argentyńska arystokratka, która z przyjmowania pod swój dach skrzywdzonych dzieci uczyniła popłatny biznes. Claire - najsłabsza z nich wszystkich, dająca dziewczynie szczęście, ale i wykorzystująca ją. Rena- rosyjska emigrantka grzebiąca po śmietnikach.Wędrówka Astrid to leczenie się z ran zadawanych jej od małego przez matkę. Jeśli dorasta się ze świadomością bycia piątym kołem u wozu, dla osoby, którą się kocha, proces gojenia musi być długi i bolesny, tym bardziej, że serce powierzone niewłaściwej opiece otrzymuje nowe rany. Astrid już nigdy nie będzie ta sama. Matka odebrała jej dzieciństwo, a kolejne kobiety nie chciały jej go stworzyć. Dla „sieroty”, która ma matkę i ojca, nie może być innej życiowej filozofii, niż wola i konieczność przetrwania. Dla Astrid nie ma do tego innej drogi niż poprzez seks, narkotyki i rock'n'roll. Biały oleander to zapadająca w pamięć opowieść o dorastaniu i związkach między matką a córką. To także kolejna opowieść o sztuce i artystach. Astrid, ofiara na ołtarzu muz i jej matka – Ingrid, kolejna niezrozumiana artystka. Idąc tym tropem, można jeszcze powiedzieć, że Biały oleander to książka o dojmującej obcości i samotności, z której się nie wyrasta.
Gdyby za pisanie tej książki wziął się ktoś inny, może powstałaby opowieść sensacyjna, zakrapiana nutką przerażenia, że może rzeczywiście tak wygląda świat rodzin zastępczych w Mieście Aniołów. Janet Fitch sprawiła, że ta opowieść jest nie tylko pełna życia, ale i wiarygodna psychologicznie. Czy Astrid zachowa siebie? Kim się stanie? Przeczytajcie. Warto. Zresztą nie, tej książki się nie czyta, ją się pożera…



Moja ocena: 6!
***
A jakie Wy książki lubicie czytać?

Follow