Toy Story 3D (2010)

Jako, że jestem dzieckiem zamkniętym w ciele dorosłego, pewnego upalnego dnia razem z moim towarzyszem życia wybrałam się do Multikina (patrz: kryptoreklama ;]), gdzie obejrzeliśmy ten film w 3D! :) I znowu przypomniały mi się lata dzieciństwa, kiedy to razem z bratem i moim kuzynem oglądaliśmy ten pierwsze części tego filmu na wideo :) Eh, to były czasy ;)

Tytuł oryginalny: Toy Story 3

Reżyser: Bradley Raymond, Lee Unkrich

Scenariusz: Jim Herzfeld, Jared Stern i inni.

Gatunek: Animacja,Film Familijny, Komedia

Produkcja: USA

Rok: 2010

Czas trwania: 103 minuty

Obsada: Tim Allen ( Buzz Astra) 

Michael Keaton (Ken) 

Tom Hanks (Chudy) 

Joan Cusack (Jessie)

W świecie zabawek wszystko zaczyna się komplikować. Andy jest już dorosły i za parę dni wyrusza na studia, a świat zabawek zaczyna walić się z niepewności. Chudy i spółka nie są pewni, co Andy z nimi zrobi, czy wyrzuci je na śmietnik, czy może porzuci je na strych? Przez serię dziwnych pomyłek owe zabawki trafiają do Przedszkola "Słoneczko" i mają nadzieję rozpocząć nowe i wesołe życie- jakie ono jest, czy raczej będzie, musicie dowiedzieć się sami! ;)

Film jest bardzo barwny, kolorowy i śmieszny. Oglądałam go w wersji 3D, ale bardzo mało było takowych efektów- może inaczej jest, gdy się ogląda filmy w 3D z prawdziwymi aktorami, scenografią itp. niż filmy animowanie? Mimo to film jest doskonały na poprawę humory w takie deszczowe dni, jakie teraz nastały ;)

Najlepsze były sceny Ken-Barbie, dla nich naprawdę warto pójść do kina! : )

A Wy byliście może na tym filmie w kinie? Jakie macie po nim wrażenia? :)

Moja ocena: 5

Człowiek, który płakał (2000)

Ten udało mi się obejrzeć, całkowicie przypadkowo w jakiś zimny wiosenny dzień i do tej pory mam go w głowie i nie mogę przestać o nim myśleć. Czasem jest tak, że o jednych filmach, nawet tych dobrych człowiek z czasem zapomina, o innych zaś pamięta przez bardzo długi czas, bo poruszyły w nim jakąś nutę- po prostu nie można o nich zapomnieć, tak po prostu. I chyba głównie dla takich filmów piszę recenzje- żeby wreszcie powiedzieć to, co o nich myślę, co mi dały i jakie mam wrażenia po nich- jednym słowem, by się uwolnić od myśli o tych pięknych, wzruszających i poruszających filmach. 

(wybaczcie kopiowanie treści z filmwebu, jeśli chodzi o ten film, ale nie do końca pamiętam treść ;| Pamiętam odczucia, jakie wywołał we mnie ten film, ale nie pamiętam poszczególnych wątków, dziwne...)

Tytuł oryginalny: The Man Who Cried

Reżyser: Sally Potter

Scenariusz: Sally Potter

Zdjęcia: Sacha Vierny

Produkcja: Francja, Wielka Brytania

Rok: 2000

Czas trwania: 97 munit

Gatunek: melodramat, film muzyczny

Obsada: Christina Ricci - Suzie

Cate Blanchett - Lola

John Turturro - Dante Dominio

Johnny Depp - Cezar

Harry Dean Stanton - Felix

 "Rok 1927. Mała dziewczynka, żydówka, o imieniu Fegele mieszka w rosyjskiej wiosce z ojcem, kantorem w synagodze, i babcią. Jej dzieciństwo jest spokojne i szczęśliwe, ale groźba prześladowań nie ginie. Z tego powodu ojciec Fegele postanawia wyjechać do Ameryki, aby tam znaleźć pracę i sprowadzić rodzinę. Wkrótce po jego wyjeździe do wsi wkracza przemoc. Fegele razem z innymi uciekinierami, mieszkańcami wioski wsiada na statek. Statek jednak wypływa nie do Ameryki, dokąd chcieli się udać, ale do

...

Anglii. Fegele trafia do chrześcijańskiego sierocińca. Otrzymuje nowe imię - Suzie i chodzi do szkoły, gdzie nie ma prawa rozmawiać w swoim rodzinnym języku - jidysz. Uczy się tam jednak śpiewać. Dziesięć lat później wyjeżdża do Paryża, gdzie zostaje śpiewaczką w chórze. Zaprzyjaźnia się z Lolą - jasnowłosą, ambitną Rosjanką. Zaczyna oszczędzać pieniądze, aby wyjechać do Ameryki w poszukiwaniu ojca. Suzie i Lola znajdują pracę w operze prowadzonej przez Felixa Perlmana. Suzie zakochuje się w Cezarze, cygańskim handlarzu końmi, Lola natomiast w Dante Dominio, zarozumiałym włoskim śpiewaku operowym."

Źródło: strona filmu na filmwebie.

Może inaczej bym odbierała ten film, gdybym nie była Polką i gdybym nie znała historii Polski jak i całej Europy. II wojna światowa spadła na wszystkich tak nagle- choć każdy to przeczuwał- że ludzie nie dowierzali w to, co się dzieje. Ten film, to nie tylko piękna historia miłości, która nie mogła przetrwać w obliczu wojny i terroru ze strony faszystowskich Niemiec- to historia o dumnie z tego kim się jest, o tym ile można poświęcić dla drugiej osoby i historia o potędze marzeń. 

W tym filmie, oprócz ciekawej i wciągającej fabuły urzekły mnie zdjęcia i gra aktorska. Już dawno nie widziałam tak idealnie dobranej obsady i tak dobrej gry aktorskiej. W takim razie nie pozostaje mi nic tylko zachęcić Was do obejrzenia tego filmu i wydania o nim własnego osądu! :) 
Moja ocena: 5 

Miasteczko Halloween (1993)

 Tytuł oryginalny: Tim Burton's The Nightmare Before Christmas

Reżyser: Marek Robaczewski, Henry Selick

Scenariusz: Tim Burton, Caroline Thompson

Produkcja: USA

Rok: 1993

Gatunek: Animacja, Fantasy, Musical

Obsada:  

Chris Sarandon -Jack Skellington (głos),  

Danny Elfman -Jack Skellington (śpiew) / Barrel / Klaun z Twarzą Łez (głos) 

Catherine O'Hara- Sally / Shock (głos) 

William Hickey - Dr. Finklestein (głos)

Drugim filmem, jest film animowany. "Miasteczko Halloween" opowiada o niezwykłym świecie, gdzie wszelkie święta są przygotowywane i żyją swoim życiem w oddzielnych, hermetycznych miasteczkach. Jack, który jest jednym z organizatorów i pomysłodawców święta Halloween, nie czuje się dobrze ciągle od nowa organizując to samo święto. Znudziły go już dynie, pająki i inne straszne rzeczy. Pewnego dnia po hucznym obchodzie Halloween postanowił pomyśleć. Idąc lasem natrafił na dziwne drzwi prowadzące do różnych wiosek, które przygotowują inne święta. Jack trafił do miasteczka Bożego Narodzenia, gdzie Święty Mikołaj i jego wierni pomocnicy przygotowują prezenty dla grzecznych dzieci. Był tak tym kolorowym i radosnym światem zachwycony, że postanowił sam teraz zorganizować Święta Bożego Narodzenia.

W tym celu uprowadza Świętego Mikołaja i przygotowuje własną wersję tego święta kopiując zabawki, świąteczne piosenki itp. Jak wyszło Jackowi to święto? Musicie się przekonać sami.

 Oba (ten oraz notkę wcześniej opisywany "Jeździec bez głowy") te filmy są do siebie podobne pod względem wizualnym. Oba są w charakterystycznym dla Burtona stylu: świat ciemnych barw. Widać również u Burtona wyraźnie fascynację śmiercią, a raczej tym, co po niej, ale nie w religijnym stylu, raczej w stylu tandetnych horrorów klasy B.

Oba mi się filmy bardzo podobają i polecam, jak najmocniej :)
Moja ocena: 5

Jeździec bez głowy (1999)

Kolejne filmy, które pragnę Wam przedstawić (opisane zostaną w oddzielnych notkach) są powiązane z znakomitym Timem Burtonem (i na pewno jeszcze jakieś jego filmy się tu pojawią), a noszą tytuły: "Jeździec bez głowy" i "Miasteczko Halloween" :)

Tytuł oryginalny: Sleepy Hollow 

Reżyseria: Tim Burton 

Scenariusz: Andrew Kevin Walker, Kevin Yagher 

Produkcja: Niemcy, USA 

Rok: 1999 

Gatunek: horror 

Obsada: Johnny Depp (Ichabod Crane),

Christina Ricci (Katrina Van Tassel),

Miranda Richardson (Lady Van Tassel / Crone), 

Na podstawie: Washington Irving "Legenda o Sennej Kotlinie" (opowiadanie)

Pierwszy z nich nosi tytuł "Jeździec bez głowy" i opowiada o pewnym miasteczku nieopodal Nowego Jorku na przełomie XVIII i XIX wieku, gdzie mają miejsca tajemnicze i zagadkowe morderstwa. Zamordowane osoby znajdowane są z odciętą głową. Mieszkańcy "Sleepy Hollow" są pewni, że za sprawą morderstw stoi tytułowy bohater, Jeździec bez głowy, który poszukuje zemsty za to, co się z nim stało.

Ichabod Crane (Johnny Depp) jest nowojorskim policjantem. Przybywa on do małej osady Sleepy Hollow, by rozwiązać sprawę tajemniczych morderstw. Crane, w przeciwieństwie do mieszkańców, nie wierzy, aby w tym wypadku działały siły nadprzyrodzone. Jedną z niewielu życzliwych dla Crane'a osób jest Katrina Van Tassel (Christina Ricci), która pomoże mu w rozwikłaniu tej tajemniczej zagadki. Więcej dowiecie się jak obejrzycie film (jeśli jeszcze się Wam nie udało tego dokonać ;P)

Polecam, nie tylko ze względu na cudownego Johnny'ego Deppa ;)
Moja ocena:  5

Czerwone pantofelki (2005)

Kolejny film obejrzałam wybierając go na chybił trafił i muszę przyznać, że i tym razem się nie zawiodłam na swojej intuicji ;) "Czerwone pantofelki" to kawałek dobrego kina azjatyckiego :)

Tytuł oryginalny: Bunhongsin

Reżyser: Yong-gyun Kim

Scenariusz: Yong-gyun Kim, Ma Sang-Ryeol

Na podstawie: Hans Christian Andersen (opowiadanie)

Produkcja: Korea Południowa

Rok: 2005

Czas trwania: 103 minuty

Gatunek: horror

Obsada: Hye-su Kim (Sun-jae) 

Seong-su Kim (In-cheol) 

Yeon-ah Park (Tae- soo)

Strona filmu na filmwebie.

 Film oparty jest na baśni "Czerwone buciki" Hansa Christiana Andersena. Film opowiada o nawiedzonych czerwonych (choć dla mnie one wyglądają na bardziej różowe niż czerwone) eleganckich kobiecych butach, o które walczą z zawiścią kobiety, gdy tylko je zobaczą (zupełnie jak na wyprzedażach ;P). Niestety gdy tylko te buty założą kończą tragiczną śmiercią. Pewnego dnia w metrze znajduje je Sun-jae- matka Tae-soo, która w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach opuszcza swojego męża. (Wszystko się wyjaśnia, oczywiście pod koniec filmu) Tajemnicze trzewiki zaczynają sprawiać kłopoty. Koleżanka głównej bohaterki zostaje znaleziona martwa. Sun-jae zaczyna obawiać się o życie córki, która również nosiła różowo-czerwone pantofelki...

Film nabiera tempa, ale pod koniec dziwnie zwalnia. Mimo to podoba mi się. Zdjęcia są piękne, kontrastowe barwy nadają filmowi lekko surrealistycznego wyglądu. Jestem jak najbardziej zachwycona również ścieżką dźwiękową i grą aktorów! Polecać chyba nie muszę ;)
Moja ocena:  5