Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura francuska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura francuska. Pokaż wszystkie posty

2014-04-09

Kochałem ją, Anna Gavalda

Czasami w naszym życiu pojawiają się książki, które mimo małej objętości, sprawiają, że życie zwalnia obroty, a świat wokół zaczyna przybierać całkiem inny kształt. Są to książki, które zmuszają do refleksji, do zastanowienia się. Uwielbiam takie książki. Uwielbiam być wprowadzona przez nie w stan melancholii, równy niemalże metafizyce. Wszystko zostaje nagle wywrócone do góry nogami, albo po prostu zostaję porażona mnogością nagromadzonych na tych kilkudziesięciu stronicach, emocji. Są książki, które żyją w nas znacznie dłużej niż inne. Zrastamy się z nimi, spajamy, utożsamiamy... "Kochałem ją" należy właśnie do takich książek. 

Anna Gavalda - francuska dziennikarka, pisarka.
Gdy debiutowała w 1999 zbiorem opowiadań "Chciałbym, żeby ktoś gdzieś na mnie czekał", pracowała jako nauczycielka języka francuskiego w szkole średniej. Książka w ciągu 9 miesięcy osiągnęła sprzedaż miliona egzemplarzy we Francji, a w 2000 otrzymała nagrodę Grand Prix RTL-Lire. 
Nie należę do kobiet, które upodobały sobie romantyczne historie miłosne. Bardzo rzadko sięgam po takową literaturę, zazwyczaj jest to czas, gdy potrzebuję książki, która nie obciąży mnie zbyt mocno, a dostarczy doskonałej rozrywki. Tym razem myliłam się co do tej książki. Do lekkich wcale bym jej nie zaliczyła, wręcz przeciwnie. Tak jak romanse, francuska literatura jest dla mnie czymś niemalże obcym, nie odnajdujemy wspólnego języka, przynajmniej nie zawsze. Jakież było, zatem moje zdziwienie, gdy tylko zaczęłam czytać a z każdym zdaniem rosła ciekawość. A wszystko zaczęło się od tragedii...

Tłumaczenie: Aleksandra Komornicka
Tytuł oryginału: JE L'AIMAIS
Wydawnictwo: Wydawnictwo Zwierciadło
Data wydania: 2011 
ISBN: 978-83-247-2721-6
Liczba stron: 160
Chloe, matka dwóch córeczek, zostaje opuszczona przez swojego męża. Załamana, paradoksalnie dostaje największą pomoc i wsparcie od swojego, zdawałoby się, chłodnego teścia. Zaopiekował się nią i swoimi wnukami, a w międzyczasie snując opowieść o swoim życiu, o którym nikt, niemalże nic nie wiedział. Była to opowieść o miłości, o decyzjach, które należy podjąć i o żalu, za stracony czas i popełnione błędy. Natomiast Chloe, snuła opowieść o swoim małżeństwie, o problemach, o początkach miłości, która wydawała się nie mieć końca. O swoich obawach. Książka ta, w gruncie rzeczy, jest jednym długim, przejmującym dialogiem. Rozmową dwójki dorosłych ludzi, różniących się niemalże wszystkim. Bariera pokoleniowa, niemalże nie do pokonania - a mimo to, umiejących słuchać i, poniekąd, zrozumieć.

"Kochałem ją" jest nie tyle opowieścią o rozstaniu, porzuceniu, co o prawdziwości miłości i końcu pewnych rozdziałów w naszym życiu. Rozdziałów, które nie powinny przesłaniać nam najważniejszych wartości... dla Chloe, macierzyństwa i piękna chwil, które mogła spędzić razem ze swoimi córkami. Tej pięknej codzienności, która jest znana tylko rodzicom. 

Wzruszająca. Bardzo plastyczna. Ciekawa. Inna. Godna polecenia, po prostu. Na chłodniejszy, wiosenny wieczór pod kocykiem i z herbatką jak znalazł.

2012-06-01

Skafander i motyl, Jean-Dominique Bauby

Zanim sięgnęłam po książkę, obejrzałam film pod tym samym tytułem. Co najdziwniejsze, do filmu odnoszę się z dziwną i niczym nieuzasadnioną niechęcią- nie dlatego, że był kiepski, ale dlatego, że był przejmujący do szpiku kości. Poraził mnie, zasmucił i wprowadził w naprawdę dziwny nastrój. Mimo, że minęło zaledwie kilka lat od tego momentu, kiedy mieszkając na stancji, w samotności obejrzałam ten film, wrażenie to nie zatarło się ani trochę. Sięgnęłam po książkę, znając fabułę, znając tę historię niemal od podszewki, spodziewałam się, że niczym mnie nie zaskoczy... jakże się myliłam... 


Jean-Dominique Bauby , (ur. 23 kwietnia 1952, zm. 9 marca 1997) - francuski dziennikarz, redaktor ELLE .W 1995 roku zapadł na tzw. syndrom zamknięcia (locked-in syndrom), w wyniku czego został zupełnie sparaliżowany. Mógł jedynie niewiele poruszać głową, chrząkać i mrugać lewym okiem (prawe zostało mu zaszyte z powodu wysokiego prawdopodobieństwa zapalenia spojówki). Pozostając w tym stanie napisał książkę Skafander i motyl. Pomagająca mu kobieta, wysłana z wydawnictwa, z którym podpisał kontrakt (jeszcze przed chorobą) recytowała specjalnie ułożony alfabet, a on mrugał okiem, kiedy wypowiedziała żądaną literę, po czym rozpoczynała alfabet od nowa. W ten sposób, litera po literze, stworzył całą książkę, zmarł 10 dni po jej ukazaniu. 

Ta drobna, cienka książeczka o błękitnej okładce niesie ze sobą ładunek emocjonalny, który ciężko unieść. Ładunek emocjonalny tak wielu uczuć i emocji, które szarpią za serce i ryją w nim głęboką ranę. Książkę tę, na zawsze zapiszę w swoistym kanonie książek, które każdy z nas powinien przeczytać w życiu (też macie takie swoje listy?). Stała się jedną z tych, które na zawsze pozostaną w mojej pamięci.




Tłumaczenie: Krzysztof Rutkowski
Tytuł oryginału: Le scaphandre et le papillon
Cykl wydawniczy: Rzeczy literackie
Data wydania: 1997 
ISBN: 83-87316-30-X
Liczba stron: 128


 "Skafander i motyl" to zapis myśli i wspomnień człowieka, który został więźniem we własnego ciała. Syndrom zamknięcia skutecznie odizolował go od świata, mimo to nie poddał się. Jego czarne myśli z czasem zaczęły ustępować tym jaśniejszym, które utrzymywały go przy zdrowych zmysłach. Jean-Dominique opisując swoje odczucia, zaprasza nas do swojego świata. Nie jest to świat, tylko przepełniony bólem i żalem. To świat, gdzie nadzieja bije z każdej ze stron. Rozdział po rozdziale, poznajemy naszego narratora coraz bardziej. Poznajemy rutynę panującą w szpitalu, w którym się znajduje. Poznajemy rodzinę, przyjaciół... i wspomnienia, które odżywają w dłużących się godzinach.
Ładunek emocjonalny, niesiony przez książkę, wprawia czytelnika w zakłopotanie- człowiek, który jest sparaliżowany niemalże w całości, wykazuje więcej silnej woli i chęci walki, niż niejeden z nas, w pełni sprawnych. Jean-Dominique porusza ważne tematy, przełamuje tabu i stereotypy, którymi najczęściej się kierujemy.


"Mój świat dzieli się pomiędzy tych, którzy mnie znali wcześniej, i tych, którzy poznali mnie potem. Kim jestem dla jednych, kim jestem dla drugich?"
(str. 86)

Wieczne pytania i wieczny brak odpowiedzi. To nie jest życie w ciszy, ale niemoc komunikowania się sprawia, że życie staje się nad wyraz ciężkie i samotne. Ileż musi być w człowieku cierpliwości i samozaparcia, by pomimo wszelkich trudności w komunikowaniu się, napisać książkę. I to nie byle jaką książkę! Książkę, która niesie ze sobą przesłania, dla każdego pewnie inne. Każdy bowiem, będzie odnajdywał w niej cząstkę dla siebie.

Polecam, każdemu bez wyjątku.

Moja ocena: 5

2012-05-08

O człowieku, który chciał być szczęśliwy, Laurent Gounelle

Sięgając po tę książkę, nie spodziewałam się czegoś szczególnego. Pożyczyła mi ją, moja droga Dorotka, zachęciła. Zignorowałam czerwony napis na pierwszej stronie okładki, mówiący o tym, że książka, którą trzymam w rękach "uczyni dla Was więcej niż niejeden poradnik psychologiczny!". Poradników zazwyczaj nie czytuję, nie lubię po prostu. Wolę sama wyciągać ze swoich doświadczeń wnioski. (empirystka ze mnie niemalże :D) Zaparłam się jednak, przeczytałam i... uległam dziwnemu deja vu. Książka dziwnie przypomina mi "Jedz, módl się, kochaj" (gwoli wyjaśnienie, oglądałam tylko film, książki jeszcze nie czytałam)


Laurent Gounelle – francuski pisarz i specjalista w dziedzinie rozwoju osobistego. Autor książki "O człowieku, który chciał być szczęśliwy".

Tłumaczenie: Krystyna Szeżyńska-Maćkowiak
Tytuł oryginału: L'homme qui voulait être heureux
Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: listopad 2010
ISBN: 978-83-247-1436-0
Liczba stron: 176

Akcja książki "O człowieku, który chciał być szczęśliwy" w głównej mierze rozgrywa się na wyspie Bali. Główny bohater Julian, podczas swoich wakacji spotyka sławnego uzdrowiciela, który, jak się okazuje później nie tylko leczy ciała, ale także dusze. Julian, jako nauczyciel, z pewnym sceptycyzmem podchodzi do nauk mistrza Samtyanga. Szybko, odkrywa jednak, jak zbawienne działanie mają rozmowy z mędrcem. Życie Juliana stopniowo zaczyna się zmieniać. On się zmienia, w zaledwie kilka dni, zaczyna odkrywać kim jest i czego pragnie w życiu. Wszakże mistrz postawił wielce zatrważającą diagnozę:
"(...) - Jest pan nieszczęśliwym człowiekiem"  
(str. 15)

Julian zdaje sobie sprawę, że kiedyś owe spotkania muszą dobiec końca. I dobiegają, ale on sam zdaje się być na nowo "zdrowy". Zaczyna żyć na nowo.

W tej książce, tak naprawdę nie liczy się fabuła. Liczą się prawdy życiowe, które są poruszane i przekazywane, czy to z ust mistrza, czy samego Juliana. Każde zdanie jest nacechowane dobrem czytelnika. Autor chce za wszelką cenę otworzyć oczy czytającemu, w pewien sposób (terapeutyczny?) pomóc mu w pokonaniu własnych słabości. Skłonić do refleksji nad własnym życiem.

Powiem szczerze, że kilka ujęć z życia Bali (m.in. wyprawa na plażę w czasie wykluwania się małych żółwi morskich!) urzekły mnie znacznie bardziej, niż cała ta, skrupulatnie opisana fabuła- właściwie dialog, między dwoma mężczyznami. Książka nie zachwyciła, może nie dała mi też zbyt wiele do myślenia, ale była to jedna z tych lektur, które od dawna chciałam przeczytać i, która sprawiła mi przyjemność. Nie da się ukryć, że była to sympatyczna lektura. Zaskoczyła mnie pozytywnie.

Moja ocena: 4-

Dziękuję, jeszcze raz za pożyczkę mojej Dorotce! :)

2012-04-10

Niepewne dni, Philippe Besson

Od liceum fascynowała mnie postać Artura Rimbauda, poety-ekscentryka, który swoimi wierszami wzbudzał jednocześnie zachwyt, ale i obrzydzenie. Historia opowiedziana w "Niepewnych dniach" z perspektywy siostry poety daje nam całkowicie inny obraz: poety-człowieka. Człowieka, który, tak jak każdy z nas błądzi i za swoje pomyłki i nietrafne decyzje musi zapłacić... Fikcyjny pamiętnik Isabelle staje się swoistym pomnikiem ku czci człowieka, nie poety.

Philippe Besson (ur. 26 stycznia 1967 w Barbezieux-Saint-Hilaire) – francuski pisarz i krytyk literacki, wcześniej również prezenter telewizyjny. Z wykształcenia prawnik.

Ukończył wydział prawa w École supérieure de commerce w Rouen, od 1989 zamieszkał w Paryżu gdzie początkowo pracował jako prawnik i nauczał prawa pracy. Przez sześć lat pracował z Laurence Parisot pełniąc funkcję szefa działu personalnego i sekretarza Francuskiego Instytutu Opinii Publicznej. Pózniej pracował w RZL T-Online France Club Internet.
Jego przygoda z pisarstwem sięga 1999, kiedy to po lekturze wspomnień weteranów wojennych postanowił spróbować pisać beletrystykę. Pierwszą powieścią było „Pod nieobecność mężczyzn”, która została opublikowana w 2001 i nagrodzona Emmanuel-Roblès. Druga powieść „Jego brat” wydana w 2001 była nominowana do Prix Femina i zekranizowana w 2003 przez Patrice Chéreau (film otrzymał nagrodę Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego reżysera na Festiwalu Filmowym w Berlinie). W 2002 ukazała się powieść „Jesienia”, za którą Besson otrzymał nagrodę literacką Grand Prix RTL-Lire w 2003. Po sukcesie wydanej w 2003 powieści „Chłopiec z Włoch” (nagrody Prix Goncourt i Prix Médicis) Philippe Besson postanowił poświęcić się wyłącznie pisarstwu. W 2004 ukazała się powieść „Niepewne dni” poświęcona schyłkowi życia Artura Rimbauda.

Tłumaczenie: Anna Trznadel-Szczepanek 
Tytuł oryginału: Les Jours fragiles 
Seria/cykl wydawniczy: Kalejdoskop 
Wydawnictwo: MUZA 
Data wydania: 2005 (data przybliżona) 
ISBN: 9788373197145 
Liczba stron: 160


Pamiętnik Isabelli obejmuje okres od środy 22 maja do soboty 14 listopada 1891 roku. Jest to zapis burzliwych wydarzeń z życia rodziny: chory i kaleki brat, po wielu trudach wraca do rodzinnego domu. Nie jest to jednak spotkanie, które radowałoby wszystkich. Dawne żale nie dają o sobie zapomnieć, a niechęć własnej matki do syna jest aż nader oczywista. Stan Artura ulega ciągłym zmianom. Tylko Isabelle ciągle przy nim czuwa. Czuje, że to jej obowiązek. Pragnie spędzić z bratem jak najwięcej czasu, w końcu w czasie jej młodości nie było jej to dane. I to właśnie ona jest tą osobą, która jest z nim aż do końca...

"Niepewne dni" to fikcja w czystej postaci, poparta naukowymi badaniami. Wszystkie fakty dotyczące Artura są mniej lub bardziej, rzeczywiste. Odczucia Isabelli, jej słowa przejmują człowieka i mrożą krew w żyłach, ale... są jakby wyjęte z kontekstu, niepełne. Czegoś im brakuje, czegoś brakuje tej opowieści. Może realizmu? Brakuje mi opisów miejsc, w których się znajdują. Nie ma klimatu tamtych lat, wieku XIX... i to chyba najbardziej mi przeszkadzało w tej książce. Nie potrafiłam się w nią w pełni wczuć...

Za mało też było dla mnie samego Artura, nastawiłam się, bowiem na więcej faktów z życia tego poety. Niestety dostałam tylko strzępki informacji. Mimo to, dobrze bawiłam się czytają "Niepewne dni", ale nie wiem, czy sięgnę po inne książki tego autora.

Jeżeli kogoś, tak jak mnie fascynuje postać Artura Rimbauda, ta książka dostarczy rozrywki, dzięki całkiem innemu spojrzeniu na postać poety. Pomysł, jak najbardziej trafny- niestety, nie do końca wykorzystany.

Moja ocena: 4-

2011-03-28

Trucicielka, Eric-Emmanuel Schmitt

Tą powieść pochłonęłam w dwa dni (przerywane wizytą w szkole), dwa dni niemalże wyjęte z życiorysu... Nie żałuję, bo z każdą nową książką uczę się coraz więcej o sobie, o świecie i zawsze, każda dobra książka niesie mi dużo refleksji, które potem przelewam na papier w moim prywatnym pamiętniku, albo na blogu... A z każdą przeczytaną powieścią Schmitta uświadamiam sobie, jak bardzo brakuje mi takich powieści...
Éric-Emmanuel Schmitt (ur. 28 marca 1960 w Sainte-Foy-lès-Lyon) - francuski dramaturg, eseista i powieściopisarz, z wykształcenia filozof. Mieszka w Brukseli.
Swoją pierwszą powieść napisał w wieku 11 lat. Uczęszczał do École Normale Supérieure, jednej z przodujących francuskich uczelni humanistycznych. Zdobył tam najbardziej prestiżowy z francuskich certyfikatów nauczycielskich oraz doktorat z filozofii.
Na świecie jest znany głównie jako twórca teatralny. Pierwszym krokiem do sławy była sztuka Don Juan on Trial wystawiona w 1991 i następnie wspierana przez Royal Shakespeare Company. Następna sztuka, The Visitor z 1993, była triumfem, który przyniósł autorowi trzy Moliery (dla najlepszego aktora, odkrycia teatralnego i przedstawienia). Sztuka była tłumaczona i wystawiana na całym świecie. Wersja muzyczna została przygotowana przez Théâtre Impérial de Compiègne i wystawiana w Operze Londyńskiej.


Wydawnictwo: Znak
Liczba stron: 248 

"Trucicielka" jest to zbiór czterech opowiadań. Opowiadań, w których bohaterowie nie są bez skaz, mają swoje charaktery, podlegają ciągłym zmianom i podejmują nie zawsze odpowiednie decyzje. Są obrazem człowieka, który mimo wolności czuje się zniewolony- opętany obsesją, która go niszczy, ratuje, daje drugą szanse na lepsze życie... 

O tej powieści napisano już wiele wartościowych recenzji, chciałam od siebie dodać tylko kilka zdań. :)
Każde opowiadanie niosą ze sobą lęk i element zaskoczenia. Święta Rita (kliknij, by dowiedzieć się czegoś więcej) jest esencją łączącą każde z opowiadań, która nadaje sens i spójność całemu tomowi. Moim zdaniem każda z opowiedzianych historii nie jest tylko o obsesji, która targa bohaterami... jest też o sile miłości, odnowy i wybaczenia. Każda z postaci przechodzi swoistą metamorfozę, kształtuje na nowo swój świat.
Niesamowicie wciągająca, głęboka, pełna realizmu... cóż mogę rzec więcej? :)
Dodatkowym plusem powieści jest jest przejrzystość, przepiękna okładka i dziennik pisarza, który jest dla mnie fenomenalny! Cieszę się, że jest taki dodatek, dzięki czemu czujemy się bliżej samego autora :)

Erica-Emmanuela Schmitta nikomu przedstawiać nie trzeba, jego powieści zachwycają, a sceptycy porównują do Paulo Coelho, mówiąc, że obaj pisarze tworzą powieści "pseudofilozoficzne, płaskie i jednolite", z czym się nie mogę zgodzić. Schmitt posiadł dar opowiadania historii w krótkich zdaniach dosięgając sedna, bez przesycenia i "natłuszczenia" stronic niepotrzebnymi opisami. Jak dla mnie jest wzorem współczesnego pisarza, pełnego pasji, który opowiada o nas samych zagłębiając się w najgłębsze zakamarki ludzkiej duszy.
Moja ocena: 6, nie mogło być inaczej!
Polecam niezmiernie tym, którzy jeszcze nie zabrali się za lekturę- naprawdę warto.

Za egzemplarz niesamowicie dziękuję Wydawnictwu Znak!


Recenzja ukazała się również na łamach portalu lubimyczytac.pl, a można ją przeczytać tutaj.

2010-05-13

Mały Książę, Antoine de Saint- Exupery i inne nowele

Ostatnio dużo czytam, może zabrzmi to trochę jakbym się skarżyła, ale może nawet zbyt dużo? Cóż jednak poradzić, gdy za oknem szaleją pierwsze wiosenne burze, a ja jako kobieta, która boi się wszelkiego rodzaju zjawisk, których nie umiem opanować, siedzę w domu (tymczasowo u rodziny mojego lubego, stąd dostęp do internetu) i czytam, co tylko mi w łapki wpadnie,a że moi gospodarze zbyt wielkiego księgozbioru nie posiadają, czytam lektury (!!!), których nie miałam przez te wszystkie lata mojego szkolnictwa. Poza jednym wyjątkiem- "Małego Księcia" przerabiałam w pierwszej klasie gimnazjum, dziś przeczytałam ją po raz drugi :)
Zanim zacznę, notka biograficzna autora "Małego Księcia"
***
Antoine Marie Jean-Baptiste Roger de Saint-Exupéry (ur. 29 czerwca 1900, zm. 31 lipca 1944) – francuski lotnik, pisarz i poeta. Więcej na Wikipedii: tutaj
***
O tej książce zbyt dużo mówić nie muszę, wszakże każdy ją czytać musiał, gdyż jest to jedna z lektur (chyba że ją ostatnimi czasy usunięto z listy lektur obowiązujących, nie mniej nic mi o tym nie wiadomo),a tym bardziej zdradzać fabuły :) Napiszę jednak,że to książka drogi, którą każdy z nas musi przejść, by odnaleźć to,co najważniejsze... by zrozumieć, jak ważna jest miłość (tu pod postacią więzi między przepełnioną pychą różą a zagubionego Małego Księcia), by odnaleźć swój dom, swoje własne miejsce. Czytając ją po raz pierwszy nie do końca ją rozumiałam. Dziś jednak dostrzegam i rozumiem- dorośli naprawdę komplikują sobie życie, a liczby przepełniają ich serca i dusze. Zapomnieli już (ja sama również!), co tak naprawdę jest ważne w życiu, i o co należy dbać, by nie być sam. Polecam, tym, którzy jej nie czytali- warto czasem przejrzeć na oczy i zatrzymać się i przemyśleć nasze życie.
Moja ocena: 5+
***
Następną nowelką, którą przeczytałam jest "Na wakacjach", autorstwa Bolesława Prusa. Najpierw tylko garść informacji, gwoli przypomnienia (wszakże przedstawiać tego sławnego Polaka nie muszę- po milion razy tematyka utworów Prusa była poruszana na lekcjach języka polskiego, by o nim nie wiedzieć):
Bolesław Prus, właściwie Aleksander Głowacki herbu Prus (ur. 20 sierpnia 1847 w Hrubieszowie, zm. 19 maja 1912 w Warszawie) – polski pisarz, prozaik, nowelista i publicysta okresu pozytywizmu, współtwórca polskiego realizmu, kronikarz Warszawy, myśliciel i popularyzator wiedzy, działacz społeczny, propagator turystyki pieszej i rowerowej.
***
Grobowiec Bolesława Prusa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
***
"Na wakacjach" to króciusieńkie opowiadanie, opowiadające przygodę pewnego wiejskiego chłopca. W czasie upalnego lata w wiosce w jednej z chat wybucha pożar (a że ówczesne chaty kryto strzechą i budowano z drewna, ogień szybko się rozprzestrzenia). Nasz bohater pragnie wydostać z płonącej chaty małego chłopca, lecz jemu jak i innym mieszkańcom wioski braknie odwagi. Resztę doczytacie sami, zważywszy że sam utwór ma zaledwie kilka (?) stronic :) Spodobało mi się w tej historii to,że w końcu mogę zobaczyć polską wieś z jakiej pochodzę i to,że sam autor trafnie ocenił męską część ludzkości- a mówią,że to kobiety są słabszą płcią! ;P 
Moja ocena: 4
***
Następnie pragnę Wam zaprezentować opowiadanie Marii Dąbrowskiej pod tytułem "Pielgrzymka do Warszawy", najpierw krótka notka biograficzna:
Maria Dąbrowska, z domu Szumska, ur. się 6.10 1889 roku w Russowie pod Kaliszem. Zmarła 19.5.1965 roku w Warszawie. Była pisarką (powieściopisarką i nowelistką) i publicystką.
***
Nagrobek Marii Dąbrowskiej w Alei Zasłużonych na Powązkach.
***
"Pielgrzymka do Warszawy" opowiada o pierwszych miesiącach po wyzwoleniu Polaków spod okupacji niemieckiej przez Rosję Radziecką po 1945 roku. Są to wspomnienia o odradzającej się Polsce, powstającej z ruin Warszawy, jak wszystko i wszyscy pragną tej odbudowy- nie ważne co było kiedyś, ważne by iść do przodu. Zawsze razem. Mądre opowiadanie. Polecam!
Moja ocena: 5
***
Ostatnią nowelą jest nowela Henryka Sienkiewicza pod tytułem"Janko Muzykant", przedtem, już tradycyjnie krótka wzmianka o autorze:
Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz herbu Oszyk, pseudonim Litwos (ur. 5 maja 1846 w Woli Okrzejskiej, zm. 15 listopada 1916 w Vevey) – polski nowelista, powieściopisarz i publicysta; laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1905) za całokształt twórczości, jeden z najpopularniejszych pisarzy polskich przełomu XIX i XX wieku.
***
"Janko Muzykant" to poruszająca opowieść o losie niezrozumianego wiejskiego chłopca, który zakochał się w muzyce; w dźwięku skrzypiec. Niczym nie zawinił- ludzka ślepota potrafi skrzywdzić nie jednego, a ludzie rzadko chcą widzieć prawdę. Tak strasznie mi się szkoda tego chłopca zrobiło i doszłam do wniosku,że te osoby, które dziś robią to,co kochają to być może to zasługa ich rodziców, opiekunów, którzy zauważyli tkwiącą w nich pasję i drzemiący talent? Nie wiem- ja takiego szczęścia(być może środków?) nie miałam, nie miał również Janko, którego spotkał tragiczny koniec, o którym zapewne większość wie, gdyż jest to lektura szkolna (której niestety nie przerabiałam). Polecam jednakże na krótki kurs tramwajowy bądź autobusowy ;)
Moja ocena: 5-

Dziś to na tyle. Kiedy się znów spotkamy, nie wiem. Mam nadzieję,że niedługo! :)
Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za odwiedziny! :*
Follow