Ból kamieni, Milena Agus

Kolejną powieść w sumie wybrałam na chybił trafił, nie zważając na większość pochlebnych recenzji. Mimo iż ta powieść wydana została w mojej ulubionej Serii z miotłą, nie miałam jakichś wielkich oczekiwań. To była, bodajże moja pierwsza (jeśli dobrze pamiętam) powieść rodem z Włoch. Jak ją oceniam, tuż po zakończeniu czytania? Muszę przyznać, że jest to powieść, której na pewno nie zapomnę szybko. Zanim napiszę o tej powieści, krótkie info o autorce:

Milena Agus urodziła się w Genui, mieszka w Cagliari. Uczy języka włoskiego i historii w liceum. Jest autorką trzech powieści, oprócz "Bólu kamieni" (2006) wydała "Mentre dorme il pescecane" (2005) i "Ali di babbo" (2007).

"Ból kamieni" opowiada historię pewnej kobiety, którą przez całe życie spotykają same nieszczęścia, jakby cały świat uwziął się na nią i nie chciał pozwolić jej zaznać odrobiny szczęścia. Była ładna i mądra, kochała literaturę i muzykę, miała wielu adoratorów, ale żaden nie chciał zostać jej mężem. Rodzina postrzegała ją jako wariatkę, którą należy odesłać do jakiegoś zakładu dla obłąkanych. Wszystko zmieniło się w życiu tej kobiety, kiedy pod dach jej rodzinnego domu nie trafił pewien mężczyzna, który w wyniku bombardowań w czasie trwania II wojny światowej stracił całą swoją rodzinę, która zgromadziła się, by uczcić jego urodziny. Więcej nie chcę zdradzić, by nie psuć radości czytania :)

Milena Agus ma całkowicie inny styl pisania, z którym się jeszcze nie spotkałam (co oczywiście dobrze świadczy o samej pisarce). Wszystko ma dziwną aurę baśni, mimo tych wszystkich przykrych wydarzeń: wojny, głodu i wszędobylskiej śmierci. Nie wiem, czemu ale ta powieść sprawiła, że zaczęłam troszkę inaczej postrzegać świat. W końcu każdy radzi sobie jak może, a w życiu człowieka może spotkać dosłownie wszystko. Cieszę się, że udało mi się ją przeczytać i odnaleźć w morzu książek w bibliotece :)

Polecam każdemu kto chciałby poczytać i poczuć klimat włoskich nadmorskich miasteczek, które są całkowicie różne od wielkich miast, takich jak Rzym. Czytając "Ból kamieni" zauważyłam pewne podobieństwo: w każdej wiosce, czy też w małym miasteczku ludzie w biedzie sobie pomagają (możliwe, że tylko w mojej rodzinnej wiosce i nie licznym jej podobnym się tak dzieje-cóż takie czasy, niestety nastały- człowiek już nie dba o bliźniego, woli dbać tylko o siebie samego, a jak jest w innych regionach Polski, nie wiem. Nie mi oceniać.), w każdym miasteczku, czy wiosce ludzie żywią się plotkami i chodzą co niedziela do Kościoła. Powieść ma klimat, który mnie zauroczył, dlatego polecam ją. 

Moja ocena: 4+

Hellsing, tom 1, Kohta Hirano

Witajcie kochani! Wiem, że już dawno tutaj nie zaglądałam, ale zawirowania w moim życiu sprawiły, że nie mam za bardzo czasu na czytanie powieści. W takim razie czytam mangę :) Pierwszą przeczytaną po bardzo długim czasie jest manga pod tytułem "Hellsing". Dawno temu obejrzałam parę odcinków anime, które powstało na podstawie właśnie tej mangi.* Dziękuję Asi za udostępnienie swoich zasobów :) Zanim przejdę do opisu moich wrażeń, krótkie info o autorze:

Kohta Hirano- mangaka urodzony w Adachi-ku, Tokio, Japonia, największą sławę zdobył dzięki mandze Hellsing.

Historia rozpoczyna się w małej miejscowości na północy Anglii. W omawianej wiosce zaczęły się dziać dziwne rzeczy, po tym jak przybył do niej pewien pastor. Podejrzewano, że jest wampirem, i w tym celu policja próbując przesłuchać omawianego pana skończyła jako pożywienie. Bezradne siły porządkowe zostały wsparte przez organizację Hellsing, która specjalizuje się w usuwaniu tego typu stworów. Do akcji wkracza ich as, i zarazem główny bohater powieści – Alucard, który rozprawia się bez problemów z wcześniej wspomnianym duchownym i ratuje przy okazji od śmierci jedyną ocalałą z całego oddziału zbrojnego, policjantkę Victorię Seras. Jednak nie obyło się bez skutków ubocznych. Od tej chwili młoda, piękna dziewczyna staje się wampirzycą i razem ze swoim nowym mistrzem, jak i całą instytucją Hellsinga zwalcza upiory zagrażające Wielkiej Brytanii.

Więcej nie zdradzę, bo każdemu kto zechce przeczytać tą mangę (ten tom, właściwie) zepsuję tylko zabawę. Napomknę tylko o tym, że już dawno nie byłam zafascynowana fabułą żadnej książki. Przeczytałam od razu, jak tylko wzięłam ją do ręki! :)

Kadr z anime o tym samym tytule. Polecam również!

 Więcej o akcji mangi (ale tylko na własną odpowiedzialność!) można znaleźć na stronie mangi na Wikipedii.

Strasznie podoba mi się nie tylko sama fabuła (w końcu uwielbiam wszelkie historie o wampirach!), ale również sposób narysowania. Przeszkadzał mi troszkę sztywny przekład- wolałabym chyba już czytać tą mangę po angielsku ;)

Strona z mangi. Rozdział 2.

Zatem polecam serdecznie, choć wiem, że nie każdemu odpowiadają mangi czy jakiekolwiek komiksy. Nie mniej polecam! :)

Moja ocena: 5+

* Dla osób, które nie wiedzą nic na ten temat: informacje na temat mang i anime z Wikipedii.

Kołysanka (2010)

Obejrzałam ten film ostatnio, a że jestem zagorzałą fanką wampirów i wszelkich wampirzych powieści/filmów itp. nie mogłam przegapić zatem i tego filmu! 

Reżyseria: Juliusz Machulski

Scenariusz: Adam Dobrzycki

Zdjęcia: Arkadiusz Tomiak

Produkcja: Polska

Rok: 2010

Czas trwania: 95 minut

Gatunek: Czarna komedia

Obsada: Robert Więckiewicz (Michał Makarewicz) 

Małgorzata Buczkowska (Bożena MAkarewicz) 

Janusz Chabior (Dziadek)

Film opowiada historię rodziny wampirów ( w moim odczuciu fetyszystów!), którzy przybywają na MAzury z nadzieją, że właśnie w jednej z urodziwych mazurskich wsi osiądą na stałe. Wampiry, tak jak ludzie rodzą się, a nie tak jakw  wielu zasłyszanych opowieściach są stwarzani. Wiedzie im się całkiem dobrze- znajdują wymarzony dom w oddaleniu od innych gospodarstw- cisza i spokój. Kłopoty zaczynają się, gdy Policja zaczyna poszukiwać zaginionego Księdza, listonosza czy innych osób z pobliskiej wioski. 

Szkoda, że nie wykorzystano potencjału jaki miała fabuła tego filmu, bo nawet dobra obsada, czy ciekawy pomysł nie uratował tego filmu. Zastanawiam się, czy naprawdę nie stać nas na coś więcej?! Nie mogę napisać nic więcej- jakoś nie umiem się ustosunkować do polskiej kinomatografii- nie oglądam polskich filmów zbyt często. I zdarza się, że to, co obejrzę nie spełnia moich oczekiwań. Nie wiem, co się dzieje w naszym społeczeństwie, ale brakuje mi naprawdę dobrych, polskich filmów... Chyba, że ja po prostu wybieram TE ZŁE filmy? 

Znacie jakieś polskie filmy, które są naprawdę godne obejrzenia? :)

Psst. Wielki plus za promocję moich rodzinnych i pięknych Mazur! :)

Moja ocena: 3

Cień Kata. Księga Nowego Słońca, Gene Wolfe

Za tą książkę, którą pożyczył mi Paweł (za co Ci jeszcze raz dziękuję!) zabierałam się dość długo. Nie mogłam się skupić na fabule, ani zmusić swoją wyobraźnię- zastanawiałam się nawet czy przypadkiem nie wyrosłam z takich powieści i już nawet postanowiłam odłożyć ją w ciemny kąt i nie dokończyć. Ostatnio jednak postanowiłam dać jej drugą szansę... i muszę przyznać, że nie żałuję! :) Ale zanim zacznę się rozpisywać nad powieścią, krótkie info na temat autora :)

Gene Rodman Wolfe (ur. 7 maja 1931 roku w Nowym Jorku) amerykański pisarz science fiction i fantasy.

Najbardziej znany i ceniony jest za książki składające się na serie "The Book of the New Sun" (Księga Nowego Słońca) i "The Book of the Long Sun" (Księga Długiego Słońca). Opowiadają one historię świata, gdzie ziemia się starzeje a słońce gaśnie. Młody kat o imieniu Severian, którego przymiotem jest to, że nigdy niczego nie zapomina, zostaje wygnany z konfraterni. Pierwsza seria składa się z następujących części:

1. The Shadow of the Torturer (1980) (Cień kata)
2. The Claw of the Conciliator (1981) (Pazur Łagodziciela)
3. The Sword of the Lictor (1982) (Miecz liktora)
4. Citadel of the Autarch (1983) (Cytadela Autarchy)
5. The Urth of the New Sun (1987) (Urth Nowego Słońca) - chociaż połączona wątkami, to jednak uznawana za oddzielna pracę. W Polsce ukazała się jako piąta część cyklu, tak też umieszczona jest w bibliografii.

Więcej informacji: Wikipedia.

Powieść zaczyna się, gdy główny bohater, Severian, wraz z przyjaciółmi z Bractwa Katów zakradają się do Nekropolii. Tam Severian jest świadkiem ekshumacji grobu przez Vodalusa i jego współpracowników, m.in. Thei, jego kochanki. Dochodzi do walki pomiędzy Vodalusem a strażnikami Nekropolii. W ostatniej chwili życie ratuje mu Severian, podglądający całe zajście z ukrycia. Po jakimś czasie dowiaduje się, że Vodalus jest przywódcą rebeliantów, którzy walczą przeciw Autarsze. Severian staje się pełnoprawnym członkiem Bractwa Katów w dniu swego wyniesienia na czeladnika. Od tej pory musi bezwzględnie przestrzegać zasad swojej konfraterni. Jego praca polega na torturowaniu i zabijaniu skazanych i zesłanych do Wieży Matachina.

Pewnego dnia w Wieży pojawia się nowa klientka przepiękna arystokratka Thecla. Severianowi przydzielone zostało zadanie zabawiania Thecli, ponieważ była bardzo wysoko urodzona i przysługiwały jej większe przywileje niż innym klientom. Severian zakochuje się w niej. Kiedy przychodzi czas, by ją torturować, nie może jej pomóc. Jedyną pomocą jaką może jej udzielić, jest umożliwienie samobójstwa. Zostawia więc nóż w jej celi. Zobaczywszy pod drzwiami strużkę krwi udaje się do swego mistrza i przyznaje się do winy.

Zgodnie z zasadami Bractwa, powinien zostać skazany na śmierć. Sprowadziłoby to jednak hańbę na ich konfraternię, więc zostaje zesłany do odległego Thrax. Na drogę dostaje płaszcz z fulinu, najczarniejszego z materiałów, miecz katowski, zwany przez jego mistrza Terminus Est, list do Archona miasta Thrax oraz trochę pieniędzy.

Od tego dnia w życiu Severiania zachodzą wielkie zmiany, a jego dość monotonny żywot przerywany jest serią niezwykłych przygód, jakich do tej pory mógł doświadczać tylko na kartach ksiąg...

Muszę przyznać, że już dawno nie spotkałam się z tak rozbudowanym światem przedstawionym. Czytając to, o czym opowiada Severian ma się wrażenie jakby mówił nam o sprawach/ rzeczach, które nie są dla niego niczym niezwykłym, a dla nas są nowością. Nie umiem lepiej opisać tego dziwnego wrażenia. Świat razi swoją dziwną hierarchią wartości. W tym świecie pojedynki roztrzyga się na Polu Śmierci za pomocą Kwiatów Śmierci. 

Moim zdaniem już dawno tak dobrego fantasy nie czytałam. Mimo to główny bohater jest dla mnie trochę płytki i nierealny. Może to tylko moje odczucie? ;)

Moja ocena: 4+

Elvis i Anabelle (2007)

Ten film obejrzałam kilka dni temu i nadal mam go w pamięci (to jest jeden z tych filmów, o których szybko się nie zapomina!). W sumie obejrzałam go przez przypadek- kiedyś trafiłam na pochlebną recenzję tego filmu na jakimś blogu i postanowiłam zaryzykować :)

Tytuł oryginalny: Elvis and Anabelle

Reżyseria: Will Geiger

Scenariusz: nie podane

Zdjęcia: Conrad W. Hall

Produkcja: USA

Rok: 2007

Czas trwania: 60 minut

Gatunek: Dramat, Czarna komedia

Obsada: Blake Lively (Anabelle) 

Max Minghella (Elvis) 

Joe Mantegna (Charlie) 

Mary Steenburgen (Geneva)

Niesamowita historia miłości, która zaczęła się od śmierci. Pewnego dnia, popularna i piękna Anabelle szykowała się do kolejnego konkursu piękności. Żyła od konkursu do konkursu ledwo dbając o to czy coś zje. Ciągle wydawało jej się, że jest za gruba, popadła w bulimię. W dniu, w którym osiągnęła wymarzone zwycięstwo umiera. Trafia do domu pogrzebowego, w którym pracuje Elvis (dom pogrzebowy należy do jego ojca, Charliego). Elvis zauroczony dziewczyną, całuje ją a ta z kolei budzi się, niczym Śpiąca Królewna.
Po tym zdarzeniu Anabelle nie jest już sobą, dręczą ją dziwne myśli- chce wiedzieć, jak to się stało, że nagle się obudziła, gdy według lekarzy zmarła. Ma dość ciągłej gonitwy reporterów, nikt jej nie chce słuchać. Nie chce już być sławna, ani brać udział w konkursach piękności. Pewnej nocy postanawia uciec, a za swój azyl uznaje dom pogrzebowy, do którego trafiła zaraz po śmierci. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie policja szukająca sławnej przecież postaci. Elvis i Anabelle zaczyna łączyć coś więcej niż przyjaźń i gdy policja odnajduje miejsce pobytu Anabelle ta ucieka razem ze swym nowym towarzyszem. Co się dzieje później? :) Obejrzyjcie sami! :)

Ten film nie opowiada tylko o miłości Anabelle i Elvisa, tylko o czymś głębszym: o dorastaniu do zmian, o wierze w cuda, które w końcu zawsze zdarzają się w najmniej oczekiwanych momentach naszego życia. Film przepięknych, choć bardzo krótki. Świetna gra aktorska, świetne zdjęcia i scenariusz.
Polecam gorąco! :)

Moja ocena: 6!