Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura angielska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą literatura angielska. Pokaż wszystkie posty

2014-03-17

Pejzaż w kolorze sepii, Kazuo Ishiguro

Są książki, które pozostawiają w nas samych ślad. Rzeźbią pokręconą dróżkę do naszego serca, by wniknąć w nie i pozostać z nami na zawsze. Są też książki, które zmieniają nasz sposób myślenia, widzenia otaczającej nas rzeczywistości. Nie piszę niczego odkrywczego, zdaję sobie z tego sprawę. A mimo to nadal jestem zaskoczona, jak napotykam na jedną z nich, o choćby minimalnym zakresie takiego oddziaływania na moją duszę, tak jak "Pejzaż w kolorze sepii" oddziaływał na mnie. 
Kazuo Ishiguro, powieściopisarz angielski. Urodzony w Japonii, od 1969 roku osiedlony w Anglii, odebrał brytyjskie wykształcenie i wniósł w angielską kulturę literacką własne dziedzictwo kulturowe, stając się - obok Rushdiego - najwyżej cenionym spośród "newcomers" pisarzy przybyłych z innych stron świata i innych kultur i współtworzących nową literaturę angielską. 
Etsuko prześladuje wizja samobójstwa najstarszej córki. Z młodszą nie może nawiązać nici porozumienia. Mijają się, nie rozumieją. Samotna, mieszkająca w Anglii Etsuko co chwilę powraca do pewnego, upalnego lata, tuż po zakończeniu II wojny światowej. Do Nagasaki, gdzie ona i jej przyjaciele chcieli odnaleźć swoje miejsce na ziemi, zasiedlając zniszczone połacie terenu. Powraca pamięcią również do przyjaźni z bardzo kontrowersyjną w zachowaniu i obyciu, Sachiko. Wspomnienia stają się na tyle silne, że Etsuko powoli zatraca jawę ze snem. 

Tłumaczenie: Krzysztof Filip Rudolf
Tytuł oryginału: Pale View of Hills
Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: 20 listopada 2009
ISBN: 978-83-7359-880-5
Liczba stron: 256
Zacierające się granice między jawą a snem, nadają książce trochę nierealny kształt. "Pejzaż..." czyta się bowiem, jakby słuchało się długiej opowieści, siedząc na babcinych kolanach. Opowieści o zamierzchłych czasach, o dobrobycie, którego dzisiaj nie znamy. O relacjach międzyludzkich dzisiaj nam obcych. Ishiguro ma niesamowitą moc tworzenia plastycznego obrazu. Nawet teraz, po dłuższym czasie, potrafię w pamięci odtworzyć obrazy, które malowały mi się przed oczyma wyobraźni, kiedy czytałam tę książkę, ciemną, zrujnowaną chatę Sachiko tuż nieopodal rwącej, miejscami rzeki. Jej niesforną córkę uciekającą z domu i bawiącą się z małymi kociakami. Samą Etsuko z wielkim brzuchem, noszącą w swoim łonie pierwszą córkę. Starannie wykonane szachy, którymi zajmowali sobie czas mężczyźni w życiu Etsuko, zanim wszystko się zmieniło: mąż i teść. 

Plastyka obrazów to nie jedyna zaleta tej książki. Ishiguro jest również niezwykłym kreatorem i obserwatorem ludzkich charakterów. Jego postaci żyją, naprawdę żyją na kartach powieści i stają się nam bliscy, bo są tak bardzo realni. Wzbudzają sympatię, potrafią rozczarować i podejmować niespodziewane decyzje.

"Pejzaż w kolorze sepii" to powieść, która wpoiła we mnie lekki smutek. Nie zasmuciła mnie historia samobójstwa najstarszej córki Etsuko, ale jej samotność. Przypomniała mi ona artykuł, który jakiś czas temu został przytoczony na którymś z blogów, artykuł o starości. O byciu niepotrzebnym, zbędnym dla młodych ludzi, dla własnych dzieci. 

Książka ta jest, według mnie książką o konflikcie pokoleń, o niezrozumieniu siebie nawzajem, o ostrych granicach oddzielających jedne od drugich, o nie możności odnalezienia dialogu. 

Jest to również historia wspomnień. Wspomnień wiecznie żywych, palących, wzbudzających w dalszym ciągu emocje. Wpływających na nas decyzji, zdarzeń.

Godna polecenia, a pomyśleć, że to debiut tego autora :)

2013-11-24

Zdobywam zamek, Dodie Smith

Sięgając czasem po daną książkę, wnikając w jej świat przedstawiony, bywa tak, że nie potrafimy się odnaleźć do tego stopnia, by żyć życiem bohaterów. Czasem pobieżnie przemykamy po tym świecie, tylko płytko dotykając postaci i wydarzeń, w których biorą udział. Czasem jest wręcz odwrotnie... Sięgając po "Zdobywam zamek" nie sądziłam, że ta książka wprawi mnie w taki stan... byłam wręcz przekonana, że to lekka powieść, a wątki osadzone w całkiem niezwykłej i urokliwej scenerii, będą jedyną godną uwagi częścią tej, prawie czterystu stronicowej historii. Jakże się myliłam...
Dorota Gladys "Dodie" Smith (03 maja 1896 - 24 listopada 1990) była angielską pisarką. Smith jest najbardziej znana z powieści 101 Dalmatyńczyków. Inne jej prace m.in. Zdobywam zamek i The Starlight Bark.

Książkę tę dostałam już jakiś czas temu, ale gdy tylko zaczęłam ją czytać, czułam, że będzie ciężko mi się z nią rozstać. Nie dlatego, że mnie nudziła, dlatego, że wyzwalała we mnie tak wiele, różnorodnych emocji. Uśmiechałam się do głównej bohaterki przeżywającej swoje życiowe rozterki i wydarzenia, wszystko zapisującej w pamiętniku. Cassandra, mądra, młoda kobieta wraz ze swoją rodziną mieszka w starym, zrujnowanym zamku na angielskiej wsi. Wokół roztacza się piękny, wiejski krajobraz. Zauważa w sposób znaczący zmiany pór roku. Opisuje skrajną biedę, w której znalazła się jej rodzina. Dbałość o detale, szczegółowość opisów... to wszystko sprawia, że obraz jaki nam przedstawia narratorka, staje się niezwykle sugestywny. Niemalże czujemy zapach pieczeni, czy aromat porto. Niemalże czujemy jesienny deszcz na policzkach i promienie słońca otulające świat. Piękno i szczegółowość opisów to nie jedna z zalet tej książki, "najbardziej zachwycających zjawisk w literaturze angielskiej" (jak głosi dumnie, tym razem wcale nie przesadzona, notka na ostatniej stronie okładki).
Tłumaczenie: Magdalena Mierowska
Tytuł oryginału: I Capture the Castle
Wydawnictwo: Świat Książki
Data wydania: 28 sierpnia 2013
ISBN: 9788379430062
Liczba stron: 351

Codzienność zaczyna ciążyć domownikom. Dysfunkcyjność rodziny zaczyna się powiększać. Ojciec, niegdyś szanowany autor jednej książki, popada w coraz większe otępienie i niemożność tworzenia. Topaz, macocha Cassandry, Rose i Thomasa, całymi dniami, próbuje znaleźć pieniądze na przeżycie. Niegdyś sławna modelka obrazów, znanych londyńskich malarzy, zajmująca się, jak tylko może najlepiej zamkiem i swoją, nową rodziną. Stephen, syn służącej, który został przygarnięty przez rodzinę Cassandry po śmierci swojej mamy, jest jedyną osobą przynoszącą pensję z pracy na pobliskiej farmie. Przeciekający dach, przeraźliwe zimno, brak bieżącej wody... zaczyna coraz bardziej dokuczać. Do pewnego, przypadkowego dnia i spotkania, nowych właścicieli zamku i okolicznej wilii, rodzeństwa Cottonów...

Może to właśnie dzięki pierwszoosobowej narracji, książka ta tak do mnie dotarła. Sprawiła, że na nowo zapragnęłam prowadzić pamiętnik. Na nowo rozkoszować się słowem pisanym na kartce papieru. Przyniosła ze sobą wiele uśmiechu, ale i łez wzruszenia. Gdy tylko wracałam do czytania, przenosiłam się w świat, który, mimo problemów, mgieł porannych i deszczu, otulał mnie ciepłem. Charyzmatyczna, zagubiona narratorka przypominała mi mnie samą, jeszcze kilka lat temu. Może nawet siebie w jej wieku. Trochę naiwną, ale nad wyraz dojrzałą. Zmieniającą się w miarę czytania. Odkrywającą kim tak naprawdę jest i czego pragnie. Jaką drogą pójść... 

Mimo, typowo obyczajowej fabuły jest to mądra, przemyślana, dobrze skomponowana opowieść. Każdy bohater naszkicowany jest niezwykle trafnie, oddając w sposób niezwykły indywidualny charakter danej persony. Szczerze? Już dawno nie czytałam tak dobrze naszkicowanych osobowości. Książka sama w sobie posiada głębię, często czytelnik zatrzymuje się na chwilę i poddaje refleksji, inaczej się po prostu nie da...

"Zdobywam zamek" jest jedną z tych książek, które zostają w nas na zawsze. Jeśli damy jej szansę. Polecam z głębi swojego serduszka. Warto.

Moja ocena: 6

2013-09-15

Time Riders. Jeźdźcy w czasie, Alex Scarrow

Gdy sięgałam po tę powieść, wydawało mi się, że natrafiam na kolejną, lekką młodzieżówkę, w której akcja jest wartka, ale głębszych treści brak. Po raz kolejny dostałam nauczkę- nie oceniaj książek po pierwszym wrażeniu. Nigdy bowiem nie natrafiłam na książkę przeznaczoną dla młodzieży, która wywołała by we mnie tak silne emocje.
Alex Scarrow (ur. 14 lutego 1966 w Hertfordzie) − brytyjski pisarz, twórca literatury młodzieżowej, autor thrillerów oraz powieści science fiction i fantasy, projektant gier komputerowych, brat pisarza Simona Scarrowa.
Za swoją powieść Time Riders. Jeźdźcy w czasie otrzymał nagrody literackie: Hampshire Book Awards i Red House Children's Book Award.

Nastawiona sceptycznie, nie spodziewałam się tego, co znajdę już na pierwszych stronach. Żywą, realną historię, poprzeplataną rozdziałami, napisaną z perspektywy różnych bohaterów, dającą pełniejszy obraz. 

"Time Riders. Jeźdźcy w czasie" to powieść wychodząca poza tradycyjną historię o podróżach w czasie. Nie znajdziemy tutaj typowych wehikułów czasu, prostych historii miłosnych. Naukowców, którzy tworząc wehikuł czasu chcą naprawić wyrządzone im krzywdy, ocalić zmarłych członków rodziny itp. Jest to książka skrzętnie skonstruowana. Fabuła i logiczny ciąg wydarzeń, doskonale oddaje klimat powieści. 
Tłumaczenie: Karol Sijka
Tytuł oryginału: TimeRiders
Seria: Time Riders, tom 1
Wydawnictwo: Zielona Sowa
Data wydania: 15 marca 2013
ISBN: 9788378951001
Liczba stron: 432

Każda informacja dotycząca podróży w czasie, zmian zachodzących, gdy ktoś naruszy delikatną oś czasu, zostały doskonale opisane, wplecione w historię trójki nastoletnich bohaterów i ich mentora, staruszka Fostera, który ma za zadanie nauczyć ich wszystkiego o podróżach w czasie i stworzyć z nich Jeźdźców w czasie: grupę osób ratujących ludzkość przed szaleńcami podróżującymi w czasie i zmieniającymi historię: przyszłość i przeszłość jednocześnie. Liam został ocalony z tonącego statku, Sal z płonącego domu, Maddy zaś z samolotu, któremu groziła katastrofa. Każde z nich mogło wybrać śmierć, ale zdecydowali się wieść życie pomiędzy czasami. Pewnego dnia, wszystko zaczęło się zmieniać. Ktoś naruszył poważnie przeszłość. Liam wraz z jednostką pomocniczą wyruszają w przeszłość odnaleźć źródło zakłóceń i naprawić, to co zostało zmienione...

Krótkie rozdziały, płynny i przejrzysty sposób konstruowania opisu fabuły, dobrze nakreślone sylwetki bohaterów (nie tylko tych głównych!), interesująca koncepcja podróży w czasie (zgoła inna od proponowanych nam do tej pory w literaturze czy innych mediach). Czytając tą książkę, w pewnym sensie ma się wrażenie, że w dziwny, ale i szalenie ciekawy sposób zostaje przedstawiona historia: nie tylko Stanów Zjednoczonych, gdzie toczy się głównie akcja powieści, ale również i europejska. Wybrane wydarzenia historyczne stają się tłem dla poczynań naszych bohaterów, a dla miłośnika historii nie ma nic lepszego niż taki smakowity kąsek urozmaicający odbiór czytanych słów.

Trzymająca w napięciu. O wartkiej akcji. Pełna wzruszeń i chwil refleksji. Podróże w czasie są tylko tłem. To jest książka, tak naprawdę o przyjaźni, o chęci zmiany na lepsze, o winie i karze, o drugiej szansie. 


▲ Moja ocena: 5▲


UWAGA! Nie zaglądajcie na sam koniec książki: czyha tam bardzo poważny spoiler! 








Za egzemplarz serdecznie dziękuję:





2012-05-29

Audrey Hepburn. Uosobienie elegancji, Sean Hepburn Ferrer

Sięgając po tę książkę, tak naprawdę nie zdawałam sobie sprawy z czym będę mieć do czynienia. Wydawało mi się jednak, że sięgając po nią, wniknę w historię i dojrzę w niej autentyczność - w końcu, sam syn Audrey ją stworzył... Nie wiem czego oczekiwałam. Na pewno nie tego...
Sean Hepburn Ferrer jest synem Audrey Hepburn i Mela Ferrera. Wychowany w Europie, mówi płynnie po francusku, angielsku, włosku, hiszpańsku i portugalsku. Jego życie zawodowe jest związane z filmem- produkcją, postprodukcją i marketingiem. Po śmierci matki, kontynuując jej dzieło, założył fundację Audrey Hepburn Children's Fund, która pomaga potrzebującym dzieciom z całego świata. 

Biorąc udział w blogowej zabawie 30 dni z książką miałam trudność z napisaniem, która książka wzruszyła mnie najbardziej... gdybym miała ten dzień opisywać dzisiaj- bez wahania podałabym tytuł biografii Audrey Hepburn...
Jest coś takiego w tej książce, co poruszyło we mnie każdą komórce w tkance. Jest to historia Audrey K. Heburn, nie ikony kina, tylko kobiety, matki, która porzuciwszy piętno sławy oddała się swoim synom z troską i miłością. Zachwycała mnie od niepamiętnych czasów, ale dopiero po przeczytaniu tej książki zrozumiałam kim naprawdę była. Autentyczność słów Seana potwierdzają liczne zdjęcia z rodzinnego albumu (ale i nie tylko!) i, np. przemówienie Audrey, które wygłosiła do pracowników ONZ, z okazji powołania Jednoprocentowego Funduszu Rozwojowego.
Było w tym przemówieniu tak wiele z niej samej... łzy same zakręciły się w oczach. Audrey Hepburn- od zawsze i na zawsze ikona kina, dla mnie, od dzisiaj KOBIETA, która niosła pomoc najbardziej potrzebującym. Kobieta, która ze spokojem i miłością patrzyła na głód, biedę... z rosnącą nadzieją patrzyła na świat. Wojowniczka w imię lepszego jutra- nie, to nie są żadne hasła propagandowe, tak Audrey, a właściwie pamięć o niej i jej wizerunek, pozostanie w moim sercu na zawsze. 

Tłumaczenie: Witold Nowakowski
Tytuł oryginału: Audrey Hepburn. An Elegant Spirit.
Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: 2005 
ISBN: 9788373593060
Liczba stron: 256


"Audrey Hepburn. Uosobienie elegancji" zawiera wspomnienia (życiorysem czy biografią bym tego raczej nie nazwała) o zmarłej matce. Sean w każdy rozdział wplata odrębną historię związaną ze swoją matką. Począwszy od jej najmłodszych lat, kiedy to przeżyła II wojnę światową w okupowanej Holandii, po dzień kiedy pierwszy raz wystąpiła na Broadway'u, czy dzień kiedy pierwszy raz wyjechała z misją UNICEF'u do Etiopii. Każdy z rozdziałów niesie w sobie ładunek emocjonalny, co również daje wrażenie autentyczności. Audrey, jaką widzimy w tej książce, to istota niezwykle krucha i skromna. Doceniająca każdą chwilę i próbująca robić 'coś więcej', coś co może pomóc.

Najbardziej wzruszające fragmenty to, te stanowiące zapis ostatnich dni Audrey na tym świecie. Poraziły mnie, muszę przyznać i sprawiły, że na chwilę zatrzymałam się, pełna zadumy. Żyjemy całe nasze życie, ale ile tak naprawdę po nas zostanie? Rozmyślałam też dużo na temat pomocy krajom Trzeciego Świata- czy wiedzieliście, że wystarczy jeden procent (a nawet pół!) rocznego przychodu krajów uprzemysłowionych, by odbudować gospodarkę krajów takich, jak Somalia czy Etiopia? Tylko jeden procent, a zniknąłby głód i ubóstwo... Czemu zatem nikt nic nie robi? Książka ta dała mi wiele do myślenia,  nie tylko na temat samej Audrey, jak widać. 

Mądrze opowiedziane historie, zwłaszcza o moich idolach, to to, co lubię najbardziej. Z całego serduszka polecam, nie tylko osobom, które Audrey uwielbiają (jak ja :D), ale także innym. Przesłanie, które ze sobą niesie, dotyczy nas wszystkich. 

"(...) Mówię w imieniu tych dzieci, które same nie mogą zabrać głosu; dzieci, które nie mają absolutnie nic, poza odwagą, uśmiechem, rozumem i marzeniami..."

Moja ocena: 5

PS Zdjęcia, które tu widzicie, pochodzą z książki. Zdjęcia zdjęć zrobiłam sama.

2012-05-20

Kolor magii, Terry Pratchett

Książek Pratchetta chyba przedstawiać nikomu nie trzeba, ba samej postaci autora większości czytelnikom przestawiać nie trzeba. Jest to jeden z tych autorów, który przyciąga całym sobą coraz to szersze grono odbiorców. Jego cykl książek o mistycznym i przepełnionym magią Świecie Dysku zna wiele osób- nie tylko miłośnicy autora. Moim ambitnym, osobistym wyzwaniem jest przeczytanie każdej książki ze Świata Dysku w chronologii- tak, jak została napisana (wydania polskie troszkę różnią się z tymi angielskimi, co można zauważyć tutaj). Pierwszą w kolejności jest "Kolor magii", książka, która w sposób niebywały wprowadza nas w świat przedstawiony, klimat i dynamikę fabuły powieści Sir Pratchetta.



Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa
Tytuł oryginału: The Colour Of Magic
Seria/cykl wydawniczy: Świat Dysku, tom 1
Data wydania: wrzesień 1994
ISBN: 978-83-7469-097-3
Liczba stron: 208 s.

"Kolor magii" to historia niedoszłego maga Rincewinda, który pewnego dnia spotyka zaiste dziwnego człowieka - pierwszego w historii Turystę, czterookiego Dwukwiata. Dwukwiat przybył do najstarszego i najbogatszego w zabytki miasta Świata Dysku, Ankh-Morpork z ciekawości. W swojej rodowitej krainie, pełnej złota, jest urzędnikiem znudzonym swoją codziennością. Pewnego dnia zatem zabrał swój bagaż (cóż to za dziwny bagaż o stu nóżkach!) i wyruszył w podróż. Tak się złożyło, że jedynie Rincewind znał język przybysza. Razem wpadli w niezłe tarapaty, gdy tylko wieść o bogatym przybyszu rozniosła się po mieście...


Muszę przyznać, bez bicia, że zanim przeczytałam tę książkę, obejrzałam film telewizyjny, który został nakręcony w 2008 roku i zrealizowany przez reżysera Vadima Jeana, a scenariusz napisał we współpracy z samym autorem. Książka, więc nie była dla mnie zbyt dużym zaskoczeniem (mimo, że film oglądałam ze trzy lata temu!). Niemniej bawiłam się prześwietnie! Specyficzny humor, wartka akcja, coraz to nowsze przygody maga-nieudacznika i wiecznego optymisty-turysty są jednymi z moich ulubionych ze Świata Dysku. 
Za każdym razem, gdy sięgam po książkę Pratchetta wiem, że to będzie przygoda niemalże nie do opisania. Świat przedstawiony jest tak bogaty w wszelkiego rodzaju stwory, miejsca i samych postaci, których ledwie możemy sobie wyobrazić- nasza wyobraźnia ma niezłe pole do popisu! Każda z istot, każdy bohater (nawet nie główny, ale poboczny) ma indywidualny charakter. Są niemal namacalny, z krwi i kości. Wykreowani i, niekiedy przerysowani. To właśnie lubię najbardziej- mnogość charakterów, mnogość światów i mnóstwo miejsca dla dobrej zabawy i doskonałego spędzenia czasu. 
Każdy jednak musi wyruszyć w tą podróż ku fantastycznej przygodzie sam! :)

Polecam, bez dwóch zdań.

Moja ocena: 5

2012-05-04

Mój tydzień z Marilyn, Colin Clark

Marilyn Monroe jest jedną z największych ikon kina, minionego wieku. Swoją grą aktorską bawiła i wzruszała miliony. Ale jaka była, gdy między ujęciami zamykała się w swojej garderobie? Kim była tak naprawdę? Może tak książka na wszystkie te pytania nie odpowiada, ale pokazuje nam jednoznacznie inny sposób patrzenia na tą utalentowaną kobietę. Colin Clark w swoich wspomnieniach ukazuje nam kobietę, która przytłoczona nadmiarem sławy, szuka ratunku. Taką Marilyn poznał i taką opisał.


Colin Clark (9 października 1932 – 17 grudnia 2002) był brytyjskim pisarzem i twórcą filmowym, specjalizującym się w produkcjach kinowych i telewizyjnych propagujących sztukę. Był synem Lorda Clarka z Saltwood (Sir Kenneth Clark, historyk sztuki) i młodszym bratem Alana Clarka, konserwatywnego polityka i historyka wojskowości, z którym nie utrzymywał jednak dobrych stosunków.

Tłumaczenie: Matylda Biernacka
Tytuł oryginału: My week with Marilyn
Wydawnictwo: Znak
Data wydania: luty 2012
ISBN: 978-83-240-1921-2
Liczba stron: 192

Książka ta jest zapisem tygodnia z życia autora, w czasie jego pracy przy powstawaniu filmu "Książę i aktoreczka" (na podstawie sztuki Terence'a Rattigana) w reżyserii Laurence'a Oliviera. Film ten pozwolił autorowi poznać Marilyn z całkiem innej strony, jako kobietę borykającą się ze sławą, zmęczoną ciągłą gonitwą i niemożnością, niemalże decydowania o sobie samej. Jest ledwo po ślubie z autorem Arturem Millerem, ich małżeństwo już, na samym początku zdaje się nie układać. Film i wyjazd do Anglii w czasie ich miesiąca miodowego wydaje się nie być dobrym pomysłem. Dni wloką się mozolnie. Colin staje się osobom, której Marilyn ufa. A on zrobi dla niej wszystko.

"Mój tydzień z Marilyn" jest książką, którą czyta się bardzo szybko. Wciąga od pierwszych stronic, bowiem bije z nich jakaś piękna prostota. Mimo, że życie Marilyn nie było proste ani przyjemne - piętno, które nad nią cały czas się unosiło, ciążyło jej. Nie wiedziała komu ufać, komu może powierzyć swoje życie. Ciężko było jej w obcym kraju. Colin był jej podporą. I to się wyczuwa z każdej strony.
Do książki dołączony jest aneks, w którym autor zawarł list, który napisał do przyjaciela z Portugalii, po tygodniu, który spędził w towarzystwie Marilyn Monroe. Poświadcza on, jak wielkie wywarła na nim wrażenie.

Książka spodobała mi się nie tylko ze względu na samą Marilyn, której fanką jestem od dziecka, ale dlatego też, że mogłam, choć na chwilę poczuć klimat kina z tamtej epoki. Kina, które miało sobie magię i klimat, który tworzyli sami aktorzy, nie efekty specjalne...

Polecam, zwłaszcza miłośnikom Marilyn.

Co do filmu: obejrzałam go, urzekł mnie, ale radzę najpierw sięgnąć po książkę- film jest prawie identyczny, różni się tylko szczegółami :)

Moja ocena: 4


Za egzemplarz recenzyjny serdecznie dziękuję!

2012-01-13

Koralina, Neil Gaiman

Z tą książką miałam problem- za bardzo porównywałam ją do filmu (po raz kolejny obejrzałam film na podstawie książki i dopiero po fakcie dowiedziałam się o tym :| ) I niestety, ze smutkiem muszę napisać, że moje pierwsze spotkanie z Neilem Gaimanem uznaję za średnio udane. Film animowany był zdecydowanie lepszy.


Neil Gaiman to angielski pisarz, scenarzysta i redaktor, autor licznych powieści, opowiadań i komiksów fantasy, science fiction i grozy. W "Dictionary of Literary Biography" jest wymieniony jako jeden z najwybitniejszych żyjących pisarzy fantasy, urban fantasy i s-f. 

Tłumaczenie: Paulina Braiter
Tytuł oryginału: Coraline
Seria/Cykl wydawniczy: Andrzej Sapkowski przedstawia
Wydawnictwo: MAG
Data wydania: 2003
ISBN: 8389004348
Liczba stron: 160

Koralina wraz z rodzicami przeprowadza się do dużego i starego domostwa, które zostało podzielone na kilka oddzielnych i samodzielnych mieszkań. Koralina uwielbia eksplorować nowe miejsce, zwłaszcza że jest odosobnione i w sąsiedztwie nie ma w ogóle rówieśników. Nudzi się w deszczowe dni, gdy rodzice wiecznie są pochłonięci pracą w swoich gabinetach i nie mają dla niej czasu. Odwiedza sąsiadów i narzeka. Podczas jednych z takich wypraw badawczych odkrywa tajemnicze drzwi w jednej ze ścian. I gdy przechodzi przez te drzwi trafia do całkiem innego świata, gdzie nic nigdy nie bywa takie, jakie na pierwszy rzut oka się wydaje...

Nie jest to, według mnie książka dla najmłodszych czytelników. Ma za zadanie przerażać. Mnie osobiście nie przeraziła. Film przeraził mnie znacznie bardziej. Klimat książki jest jednak mocno wyczuwalny, oszczędny i prosty sposób opisów, zarówno postaci jak i otoczenia, sprawia, że książeczkę czyta się szybko i przyjemnie. Umiliła mi kilka godzin, choć, jak już wcześniej wspomniałam, nie zachwyciła mnie. Zabrakło mi kilku stron, kilku wątków, które były w filmie i, które doskonale uzupełniały fabułę powieści. W każdym bądź razie urzekł mnie świat przedstawiony, głównej bohaterki nie da się nie lubić, a ilustracje zamieszczone w książce dodają tylko smaczku.

Jedna z ilustracji znajdujących się w książce.
Może źle oceniać książkę porównując ją do filmu, ale nic nie poradzę, że takie porównania narzucały mi się podczas czytania. Może następnym razem zastanowię się i sprawdzę w źródłach (na filmwebie :P), czy dany film, który mam zamiar obejrzeć nie jest przypadkiem adaptacją :D

Kadr z filmu animowanego na podstawie książki, gorąco polecam! :)

Nie mam zamiaru poprzestać na jednej książce tego autora i mam nadzieję, że następny wybór będzie znacznie lepszy :)

Moja ocena: 4-

2011-11-13

Z tęsknoty za Judy, Anne Cassidy

Jak silna potrafi być tęsknota? I ile człowiek może wytrzymać, żyjąc w ciągłej niepewności i skrywając ciągle tajemnicę? Ile jest w stanie człowiek z siebie dać, by odnaleźć dziecko, które zniknęło i nigdy nie wróciło? Miłość i smutek przepełniają każdą stronicę tej książki... 

O Anne Cassidy, autorce "Z tęsknoty za Judy" pisałam już wcześniej, przy okazji recenzji "Gdzie jest Jennifer?" :)


tłumaczenie: Monika Kowaleczko-Szumowska
tytuł oryginału: Missing Judy
wydawnictwo: Stentor/Kora
data wydania: 2009 (data przybliżona)
ISBN: 9788361245353
liczba stron: 192

Judy zaginęła osiem lat temu. Kim, jej siostra, która się nią opiekowała obwinia się o to, co się stało. Judy miała wtedy pięć lat. Po latach ciszy i braku jakichkolwiek śladów, Policja trafia na pewien trop. W rodzinie budzi się nadzieja na zakończenie tej sprawy, choć już nikt nie wierzy, że mała żyje...

"Z tęsknoty za Judy" to książka poruszająca dość przemilczany w literaturze temat- dzieci, które zniknęły i nigdy się nie odnalazły. Temat ciężki, bo nasycony wielkim żalem, tęsknotą i cierpieniem, ale pokazany w przystępny sposób: retrospekcje z miejsca zdarzenia pomieszane są z tymi z teraźniejszości, gdzie Kim ma już siedemnaście lat, a całe dnie spędza na uczelni. Jednak życie Kim zatrzymało się, gdy tylko zdała sobie sprawę, że już nie odzyska siostry... 
Książka ta niesie ze sobą wiele refleksji, człowiek zaczyna doceniać, to, że ma obok siebie swoje rodzeństwo. Poczucie straty w tej książce, co prawda dominuje, ale nie jest najważniejsze- najważniejsza jest miłość, która utrzymuje rodzinę w nieustannych poszukiwaniach i próbach odnalezienia Judy. 
Brakowało mi jednak czegoś w tej książce, czegoś, co złapało by mnie za serce i nie pozwoliło mi oderwać się od niej. Może to już nie ten wiek? ;)

W każdym bądź razie, książka ta jest godna polecenia, przeczytałam ją jednym tchem podczas podróży z moich rodzinnych Mazur, doskonale umiliła mi czas.

Moja ocena: 4

Za egzemplarz serdecznie dziękuję!

2011-11-04

Sfinks, Graham Masterton

Będąc ostatnio w bibliotece postanowiłam sięgnąć po tą książkę- zwłaszcza, że Masterton już od dawna jest moim jednym z ulubionych pisarzy :) Doskonała lektura na podróż pociągiem (sprawdzone na własnej skórze!)- mimo to, zawiodłam się troszkę...


Graham Masterton urodził się w Edynburgu 16 stycznia 1946 roku. Jego dziadkiem był Thomas Thorne Baker, znakomity naukowiec, który wynalazł DayGlo i jako pierwszy przekazał zdjęcia przez radioodbiornik. Po ukończeniu szkoły Whitgift w Croydon pracował jako dziennikarz w „Crawley Observer”. W wieku 24 lat został mianowany na współpracownika „Penthouse” i „Penthouse Forum”. Początkowo pisał poradniki seksuologiczne, jednym z których była „Magia seksu”. Zadebiutował jako autor horrorów w 1976 roku książką o tytule „Manitou”, na podstawie której po dwóch latach nakręcono film o tym samym tytule. 



Tłumaczenie: Cezary Ostrowski
Tytuł oryginału: Sphinx
Wydawnictwo: Albatros
Data wydania: 2007 (data przybliżona)
ISBN: 83-7359-304-6
Liczba stron: 216

Młody waszyngtoński dyplomata Gene Keiller spotyka na przyjęciu niezwykle atrakcyjną i seksowną, a przy tym tajemniczą kobietę. Zauroczony urodą Lorie - pół Francuzki, pół Egipcjanki - pragnie poznać ją bliżej. Wydaje się, iż nad życiem dziewczyny ciąży jakieś fatum. Jej zachowanie odbiega daleko od normalności. Nie zważając na te niepokojące fakty, ani ostrzeżenia przyjaciół. Gene kontynuuje znajomość, która po kilku tygodniach zostaje uwieńczona małżeństwem. Już podczas pierwszej nocy okazuje się, iż w ciele pięknej żony kryje się bestia...
[źródło: okładka]

Akcja książki rozkręca się powoli. Powoli też odkrywamy mroczną tajemnicę Lorie... co tylko doskonale buduje napięcie i wzmaga ciekawość. Gene w irytujący i naiwny sposób próbuje pomóc Lorie, która razem z matką uknuła całkowicie inny dla niego plan. Wszystko się z czasem zapętla, nabiera tępa i staje się chaotycznie wciągającą historią, pełną strachu, miłości i obsesji... na tle rytuału drapieżnej bestii- tytułowego Sfinksa... 
Przyjemnie się czytało, ale mimo to zawiodłam się na zakończeniu... To jedna z najmniej ciekawych (według mnie) książek tego autora- pomysł naprawdę fajny, świetnie przedstawieni  bohaterowie i miejsca (bardzo obrazowo), ale nie wykorzystano potencjału całej historii. Może i taki był zamysł autora, nie wiem. W każdym bądź razie, dla mnie, było czegoś za mało. 

Moja ocena: 3+

2011-10-30

Życie na drzwiach lodówki, Alice Kuipers

Spodobała mi się koncepcja tej książki: powieść pisana na karteczkach zostawianych na blatach, przyczepianych magnesem do lodówki... Karteczkach skierowanych do tych najbliższych, kiedy czas nie pozwala na rozmowę. Żyjemy w coraz bardziej zapracowanym świecie... kiedyś takie karteczki może staną się codziennością, ale miejmy nadzieję, że w tym całym zabieganiu znajdziemy czas jeszcze na spotkania i rozmowy z najbliższymi :)


Alice Kuipers urodziła się w Londynie w 1979 roku.  
Studiowała na Manchester i Manchester Metropolitan Uniwersytety. 
W 2003 roku przeniósła się do Saskatoon,w  Kanadzie, gdzie obecnie mieszka. 
"Życie na drzwiach lodówki" to jej pierwsza powieść.


Tłumaczenie: Anna Bernaczyk
Tytuł oryginału: Life on the Refrigerator Door
Wydawnictwo: REBIS
Data wydania: 2008 (data przybliżona)
ISBN: 9788375102680
Liczba stron: 242

 Książka przedstawia intymny portret relacji między zapracowaną, 
chorą na raka piersi matką i jej piętnastoletnią córką. 
Ta piękna historia, skonstruowana z notatek przyklejanych na 
drzwiach lodówki, zwyczajnie, a zarazem autentycznie i przejmująco opisuje... życie. 
Codzienność, pośpiech, ale też wspólne zmaganie się z trudnym problemem, 
głębokie uczucia, które nie zawsze wyrażamy, i różne role, jakie odgrywamy. 
[źródło: okładka]

Ta książeczka urzekła mnie od pierwszych stronic. Kiedy wzięłam ją do ręki i zaczęłam czytać,
nie mogłam przestać. Historia w niej zawarta pełna jest wzruszeń,
uczuć i emocji, z którymi muszą się zmierzyć główne bohaterki: matka i córka. 
Matka pełna lęku przed chorobą, córka zagubiona gdzieś na początku wkraczania w dorosłość. 
Każda z nich próbuje poradzić sobie na swój własny sposób z każdym problemem, gubią więź i próbują odnaleźć to, co utraciły. Naprawdę piękna historia, którą polecam :)

Moja ocena: 4 +

2011-09-21

Hobbit, czyli tam i z powrotem, J.R.R.Tolkien

Jeszcze w gimnazjum "Hobbit..." był moją lekturą, której nie udało nam się przerobić- myślę, że to dobrze, rozkład na czynniki pierwsze tak magicznej opowieści zabiłby cały jej czar.
Jestem fanką twórczości Tolkiena, "Władcę Pierścieni", czytałam wieki temu, ale "Hobbit..." zawsze spędzał mi sen z powiek... jakoś nigdy nie mogłam się do niej przekonać... aż w końcu postanowiłam dać jej szansę... opłacało się!

John Ronald Reuel Tolkien, powszechnie znany w skrótowej pisowni imion jako J. R. R. Tolkien - angielski filolog, filozof chrześcijański i jeden z prekursorów gatunku fantasy. Mitotwórca. Twórca najbardziej znanego w fantastyce literackiego świata - Śródziemia (Middle-earth).

Autor trzech opowieści dziejących się w tym mitycznym świecie - eposu „Władca Pierścieni”, mitologii Silmarillion i baśni Hobbit oraz kilku krótkich form, opowiadań baśniowych nie związanych, lub luźno związanych z wielką mitologią tzw. Legendarium Śródziemia (zawartej w 12-tomowej "History of the Middle-earth", opracowanej i wydanej przez Christophera Tolkiena).

Był profesorem języka staroangielskiego na uniwersytecie w Oxfordzie. Przez kilka lat pracował również na uniwersytecie w Leeds. Opublikował ponad 100 prac z dziedziny filologii i literatury dawnej, współpracował przy powstaniu największego słownika języka angielskiego, wydawanego zaraz po I wojnie, „Oxford English Dictionary”. Znał (w różnym stopniu) ponad 30 języków, głównie wymarłych, języków germańskich i celtyckich. (m.in. niemiecki, łacinę, starożytną grekę, gocki, staroislandzki, nordycki, staroirlandzki, walijski, anglosaski, hebrajski, francuski, rosyjski, fiński, holenderski, włoski i również polski).


Tłumaczenie: Maria Skibniewska
Tytuł oryginału: The Hobbit or There and Back Again
Wydawnictwo: ISKRY
Data wydania: 2004 (data przybliżona)
ISBN: 83-207-1474-5
Liczba stron: 315

Historia przygód hobbita Bilbo Bagginsa rozpoczyna się z chwilą pojawienia się przed Pagórkiem czarodzieja, Gandalfa. Wówczas, nasz mały, znacznie mniejszy od krasnoludów (ale większy od liliputów) bohater nie spodziewa się nawet jakie przygody ma dla niego los. Zaprasza, niewinnie, Gandalfa na herbatkę, a ten zjawia się z całą zgrają (trzynastu) krasnoludów. Grupa ta, zmierza do Samotnej góry, gdzie znajduje się skarb strzegący przez Smauga- smoka, który bestialsko pozabijał tamtejszego władcę i całą jego świtę i od wieków zostaje niepokonany... Bilbo wyrusza wraz z nimi, choć sam nie wie dlaczego- szanowany hobbit, to hobbit, który nie podąża za przygodami i innymi dziwactwami... A przygód spotka ich niemało...

„Kto szuka, ten najczęściej coś znajduje,
 niestety czasem zgoła nie to, czego mu potrzeba.”
{cytat pochodzi z tej powieści}

"Hobbit, czyli tam i z powrotem" to ciepła historia o wartkiej akcji, pełnej zasadzek, zagadek i tajemnic. Czyta się ją, jakby się słuchało opowieści poczciwego starego dziadka tuż przed zaśnięciem- lekko, zabawnie, ale niekiedy również poważnie... Trzyma w napięciu i niesamowicie ciekawi. Jest idealnie skomponowana: nie ma przydługich opisów miejsc i przyrody (są one jednak idealnie wyważone- nasza wyobraźnia ma więcej miejsca do działania), dialogi dopełniają całą fabułę i dodają szczyptę humoru.   
Jest to jedna z tych lektur, której nie powinno się czytać na przymus ( zastanawiam się czy to dobrze, że jest/była (?) w kanonie lektur szkolnych... ), trzeba mieć chęć sięgnąć po dzieła Tolkiena. Może nie każdemu się spodoba styl opowieści, ale ja jestem nim zachwycona :)

Moja ocena: 5

2011-08-16

Ostatni autobus do Woodstock, Colin Dexter

Nie raz już czytałam kryminały, zawsze jednak trafiałam na takie, które mnie tylko rozczarowywały. Jednakże ostatnimi czasy zmieniło się coś w tej materii i dzisiejsza prezentowana przeze mnie powieść umacnia mnie w przekonaniu, że kryminały - te naprawdę dobre- stają się jednymi z moich ulubionych powieści...

Colin Dexter (ur. 1930) jest autorem 13 powieści o inspektorze Morsie, piwoszu, miłośniku krzyżówek i muzyki Wagnera, oraz asystującym mu sierżancie Lewisie. Ich akcja rozgrywa się w Oksfordzie i jego okolicach. Wielką popularnością na świecie cieszy się serial telewizyjny nakręcony na podstawie tego cyklu. Za swoje książki Dexter wielokrotnie otrzymywał brytyjskie nagrody literackie Gold Dagger i Silver Dagger, przyznawane przez Stowarzyszenie Pisarzy Literatury Kryminalnej za najlepszą powieść kryminalną. W 2000 roku sam książę Karol odznaczył go Orderem Imperium Brytyjskiego za zasługi dla literatury. Dexter jest jednym z najwybitniejszych twórców powieści kryminalnych w Wielkiej Brytanii.
(informacja ze strony Wydawnictwa Funky Books :klik)


Wydawnictwo: Funky Books
Tytuł oryginalny: Last Bus to Woodstock
Tłumaczenie: Ewa Jusewicz-Kalter
ISBN 978-83-7489-339-8 
Liczba stron: 348

 Pewnego wrześniowego wieczoru dwie młode dziewczyny postanawiają wyruszyć do Woodstock, niestety jak się okazało, uciekł im ostatni autobus. Postanawiają więc ruszyć w drogę łapiąc autostop... Niestety dla jednej z nich podróż ta jest ostatnią, jaką w życiu wykonała... a inspektor Morse ma niezły orzech do zgryzienia, kiedy tajemnicze morderstwo jednej z dziewczyn wychodzi na jaw...

Muszę przyznać, że to jeden z niewielu kryminałów, który zwiódł mnie aż do ostatniej stronicy i zaskoczył zakończeniem... Misternie uknuta intryga przeplatana wątkiem miłosnym i tragedią intryguje czytelnika, pozwala mu wczuć się, postacie bawią i są nam niemalże bliscy... Inspektor Morse to niezwykle barwna postać, która z każdym rozdziałem zaskarbia sobie coraz większą sympatię...
Nie można przejść obok takiej książki, ma w sobie głębię i czasami skłania do rozmyślań, bawi i sprawia, że ciężko się od niej oderwać... 

Moja ocena: 5

Za egzemplarz recenzyjny serdecznie dziękuję!

2011-07-09

W północ się odzieję, Terry Pratchett

Z książkami Terry'ego Pratchetta zawsze mam problem. Nie potrafię być w ocenie obiektywna. Kocham się w Świecie Dysku, kocham kreowany świat przez tego niesamowicie płodnego pisarza o wyobraźni tak bogatej, że gdy raz wciągnie cię świat, który stworzył, nie uda ci się uwolnić przez całe życie... ;)
Terry Pratchett, to angielski pisarz. Autor prześmiewczych powieści fantasy dziejących się w Świecie Dysku.
Debiutował jako 13-latek w szkolnej gazetce. Pierwsze opowiadanie sprzedał dwa lata później. Jeszcze jako nastolatek porzuca szkołę i zarabia jako dziennikarz w "Bucks Free Press". Pierwszą powieść opublikował w 1971 roku. Dywan dowcipna i przewrotna książka dla młodszego czytelnika zebrała pochlebne recenzje. Jednak pisarstwo traktował jako hobby do chwili stworzenia pierwszej książki z cyklu o Świecie Dysku. The Colour Of Magic (Kolor magii) przyniósł mu wielki rozgłos. The Light Fantastic (Blask fantastyczny) okazał się równie, a może nawet bardziej popularny. Trzecia część, Equal Rites (Równoumagicznienie), była już tak wyczekiwana przez czytelników, że zanim książka została opublikowana, czytano ją w BBC.
Pratchett napisał również trylogię dla dzieci Book Of The Nomes (Księgi nomów). Jej bohaterami są małe istoty pozaziemskie uwięzione na naszej planecie i usiłujące z niej zbiec. Planowana jest ekranizacja tego tytułu. Kolejna seria opowiada o przygodach Johnny'ego Maxwella. Poznajemy go jako niezwykłego 12-latka i towarzyszymy w jego codziennym życiu, które jest lekko pogmatwane i pełne dziwnych zdarzeń.
Dwie książki Pratchett napisał wspólnie z innymi autorami: The Unadulterated Cat (Kot w stanie czystym) (1989) z Gray Jolliffe i Good Omens (Dobry omen) (1990) z Neilem Gaimanem.
Był wielokrotnie nagradzany. W 1994 roku otrzymał British Book Awards. W 1998 roku za zasługi dla literatury mianowano go kawalerem Orderu Imperium Brytyjskiego. Jest doktorem honoris causa kilku uniwersytetów i jednym z najbardziej wpływowych twórców fantasy - na podstawie jego powieści powstają gry komputerowe, fabularne, komiksy i filmy.
Mieszka z żoną Lyn i córką Rhianną (pisarką i scenarzystką gier komputerowych) w Somerset. Cierpi na rzadką odmianę choroby Alzheimera.


Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa
Tytuł oryginału: I Shall Wear Midnight
Seria/cykl wydawniczy: Świat Dysku
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Data wydania: maj 2011
ISBN: 978-83-7648-709-0
Liczba stron: 302

Tym razem poznajemy losy młodej czarownicy- Tiffany Obolałej, która wybrała zły czas, by stać się czarownicą. Czarownice stały się bardzo niepopularne, wręcz darzone nienawiścią przez niektórych... Tiffany mieszkając z dala od wielkiego miasta, stara się pomagać każdemu i naprawić złą reputację Czarownic... Ścigające ją zło, które nieopatrznie zbudziła nie daje jej spokoju. Postanawia sama stawić mu czoła... jednakże jej towarzysze, Nac Mac Feeglowie zamiast pomóc komplikują tylko sprawę...

"W północ się odzieję" czyta się bardzo przyjemnie. Już dawno zostałam wchłonięta przez ten świat, więc każda nowa książka Pratchetta jest dla mnie niezłą gratką. Ta książka jest jednak inna, niż wszystkie, które do tej pory czytałam... jest nieco bardziej poważna. Nie znaczy to jednak, że czyta się ją ciężko, mozolnie. Przeczytałam ją jednym tchem. I muszę przyznać, że nie zawiodłam się!
Postacie są wyraziście naszkicowane, pełne niepowtarzalnego charakteru. Każdą nową postać, którą poznaję w Świecie Dysku darzę sympatią, bo każda potrafi mnie rozbawić i podarować kilka godzin zabawy i przedniej rozrywki.
Fabuła może i nie jest czymś niezwykłym- główna bohaterka próbuje ocalić świat i swoich bliskich przed złem, które (w tym przypadku) cuchnie padliną i chce dopaść ją za wszelką cenę. Mimo to powieść wnosi jakąś świeżość do całego cyklu, a mi pozostanie na pewno na długo w pamięci. Sami Nac Mac Feeglowie zapadają w pamięć, zwłaszcza ich sposób bycia i śmieszny język, którym się posługują.

Niesamowite jest to, że ta powieść (jak i każda inna autora) posiada drugie dno, które tylko czeka, by je odkryć- drugie dno, które skłania do refleksji i kilka chwil zadumy...

Polecam zatem z całym sercem! :)
Moja ocena: 5

Dziękuję za egzemplarz recenzyjny!



Przy okazji chciałabym z wielką przyjemnością zaprosić na fenomenalny blog 
Kasi i Ani, agentek-recenzentek: http://misja-ksiazka.blogspot.com/ :)
Naprawdę warto! :) 
Follow